ξεπούλημα για τον θανάτο…

το κορμί έχει κάτι ξεχαρβαλωμένες κλειδαριές, κάτι αλλόκοτα δάκρυα και μια δυο λέξεις που τις θάβει κάτω από τους χειμώνες του. το κορμί αγαπητοί δεν είναι ψέμα, δεν είναι υποκρισία, ούτε προδοσία. η καρδιά τα έχει αυτά τα προνόμια. τα περιφέρει σε σχέσεις που βαπτίζει έρωτα, αγάπη, άντε και καψούρα. άλλοι την πουλάνε, άλλοι την αγοράζουν. κι άλλοι την σπάνε κομμάτια σε κάτι γαμημένες κορνίζες για να στολίζουν το σπίτι με αναμνήσεις. θέλετε να σας χαρίσω εγώ μερικές; Νοέμβρης 1996, παγωμένα δάκτυλα πάνω σε μια υπογραφή. Μάϊος 2006, λέξεις μέσα σε ενα γράμμα ταξίδι, αποχαιρετούν το όνειρο. Ιανουάριος 2011, ο σταυρός φορέθηκε στον λαιμό και έκαψε τα δάκρυα πιστών και άπιστων…
φτάνουν όμως, βλέπετε οι κορνίζες αντέχουν συνήθως έναν δυο θανάτους, εγώ σας πούλησα ήδη τρεις…

επιμύθιο
σιωπηρά τα χρόνια, δεν κοιτάνε πίσω πια…

©παπαδημητρίου βασιλική