έγινε ο καιρός Βαρδάρης…


7878ff527abd740e57338433ccc6bb21

σβήνει ο αέρας.
χαμηλώνει το σώμα.
πηλός το λάθος.
ένα ‘τίποτα’ σαν αγρίμι κατασπαράζει αισθήσεις.
βλέφαρα, κλέφτες της νύχτας.
στόμα, φεγγάρι ατελείωτων γιατί.
κρύβονται οι σκέψεις.
δραπέτης το χάδι.
έρωτας είναι η αναπνοή, που χαράζει την αλήθεια μιας διαδρομής.
πινακίδες αναβοσβήνουν απόψε οι σάρκες που δεν πίστεψαν στο θαύμα που έπλασαν.
έσπασε ο εαυτός και ο καιρός έγινε Βαρδάρης.
ποιος θα άντεχε το δισκοπότηρο;
ποιος θα σκότωνε όλα τα παραμύθια για να μείνει ο δράκος χωρίς πέπλα;
φωτιά το μυαλό και σήμερα.
μην ανησυχείς.
το επίρρημα ‘πάντα’ δεν γονάτισε για σένα μπροστά σου.
για τον θάνατο της σιωπής είπε να το κάνει, ανάβοντας το τελευταίο τσιγάρο τής αμαρτίας του επί γης…

©παπαδημητρίου βασιλική

το νεφέλωμα του «εμείς»….


ανήκω στον προσηλυτισμό των δρόμων. περιμένω αιώνες να κατέβει το φεγγάρι και να με προσκυνήσει. ανάβω διαδοχικές ανάσες και πάντα σβήνω τις στάχτες με τα δάκτυλα ενός μυαλού που δεν υποτάσσει κανένα παραμύθι. κυκλοφορώ άνετα μεταξύ του αθάνατου εσύ και του θανατηφόρου εγώ, όταν ο έρωτας περνά τα φανάρια με κόκκινο. μην υπολογίζεις τις αντωνυμίες όταν μου μιλάς. αντανάκλαση είναι, το ξέρεις και το ξέρω. γνωριζόμαστε οι δυο μας άλλωστε από το νεφέλωμα του εμείς…

~το υπόλοιπο κείμενο έλιωσε μέσα στο ποτήρι με τις αισθήσεις…
©παπαδημητρίου βασιλική