Βασιλική

Αναμνήσεις ενός λωτοφάγου ~ Μιχάλης Φακίνος

Tο Σημείο Άλφα είναι ένας τόπος μαγικός. Aχανής και άδειος, χωρίς όνομα. Eκεί ένας άνθρωπος στέκεται μόνος. Γυμνός, χωρίς μνήμη, χωρίς εικόνες, χωρίς λέξεις. Kάποτε καταφθάνει εκεί ο Aρχιτέκτονας με χιλιάδες εργάτες και τόνους υλικά για να οικοδομήσει ένα γιγάντιο έργο, με ακαθόριστο όμως προορισμό. Kαθώς το έργο ανυψώνεται τερατωδώς, μέρα με τη μέρα, ο μοναχικός άνθρωπος αρχίζει να ανακαλύπτει τις λέξεις και τις μνήμες του, να γνωρίζει τη φιλία, το φόνο, το μίσος, την τιμωρία, την αγάπη και τη ζωή, και ν’ αποκτά ταυτόχρονα ένα σκοπό: να ομορφύνει τον αφιλόξενο τόπο. O Aρχιτέκτονας του βιβλίου μοιάζει να διευθύνει μια ορχήστρα ανθρώπων και υλικών· να χειρίζεται τον Tόπο και το Xρόνο για να οικοδομήσει παράλληλα τη δική του ιστορία, τη δική του άνοδο και πτώση· να ωθεί τη μνήμη να γεννήσει ιστορίες και όλα να νομίζεις πως είναι έργα του: μια υπέροχη δύση, ένα σεξουαλικό σημάδι εξ ουρανού, μια βάρκα θαμμένη στα έγκατα της γης, δυο κοράκια που μιλούν ανθρώπινα, ένας Άγγελος με λέπια ψαριού, άψυχοι και έμψυχοι ήρωες σε ένα αλληγορικό μυθιστόρημα, όπου ο ρεαλισμός και ο σουρεαλισμός, η πραγματικότητα και η φαντασία, το όνειρο και ο εφιάλτης αποκαλύπτονται διαδοχικά στον αναγνώστη σαν τα απαγορευμένα αξιοθέατα της μνήμης του Ανθρώπου.

Το μαγικό μέρος των διαφορών ~ Νάτσιου Γιώτα

“Άλλο ένα σκουπίδι που κατάπιε ο βυθός και δεν το χώνεψε”, σκέφτηκε ο Κανονικός και πέταξε θυμωμένος το μπουκάλι πάνω σε μια πέτρα. Έξαφνα, από το εσωτερικό του πρόβαλε ένα κομμάτι χαρτί. Ήταν μια ζωγραφιά με αλλόκοτα πλάσματα χωμένα μες σε φυλλωσιές. Στο πίσω μέρος, υπήρχε ένα γράμμα… “Το μαγικό μέρος των διαφορών υπάρχει. Το ανακάλυψα τυχαία σε μια περιπλάνησή μου”, άρχισε να διαβάζει. “Όλο το χρυσάφι του κόσμου βρίσκεται εκεί. Οδηγίες για το πώς θα βρεθείς σ’ αυτό δεν έχω να σου δώσω γιατί δεν τις ξέρω ούτ’ εγώ. Ακολούθησε το ένστικτό σου”.

Ο Κανονικός απόμεινε να κοιτάζει έκπληκτος τα ευρήματά του. “Ανοησίες…” κατέληξε. “Πώς θα βρω αυτό το μέρος δίχως πυξίδα και χάρτες; Ακολουθώντας μόνο το ένστικτο!;”

Η απάντηση θα έρθει δύο χρόνια αργότερα. Ένα περιπετειώδες ταξίδι μες στην καταιγίδα κι ένας χαμένος φίλος θα τον οδηγήσουν σ’ έναν υπέροχο μαγικό κόσμο που ζει σε απόλυτη αρμονία. Ο ανεκτίμητος θησαυρός τους, όμως, απειλείται από το Μικρόβιο. Ωστόσο, αυτά τα μυστηριώδη πλάσματα έχουν αποφασίσει να μην το αφήσουν να καταστρέψει ό,τι έχουν αγαπήσει…

Αντί σιωπής ~ Παπαγεωργίου Κώστας

Μία επιστολή που δεν γράφεται με την προοπτική να επιδοθεί σ΄ αυτόν προς τον οποίο νοερά απευθύνεται· που θέλει απλώς να ψηλαφίσει το κενό της απουσίας του, να συναρμολογήσει λόγια που ειπώθηκαν ή υπονοήθηκαν, κινήσεις ανεπαίσθητες και χειρονομίες που έμειναν για μια στιγμή μετέωρες στον αέρα, μία τέτοια επιστολή δεν υποκαθιστά παρά τη σιωπή του αποστολέα. Καλά καλά δεν υπάρχει ούτε αποστολέας· υπάρχει μόνο μία απροσδιόριστη, έντονη ωστόσο, ανάγκη για επικοινωνία με τον “άλλο” που κρύβεται μέσα στον καθένα και που κάποτε διεκδικεί επιτακτικά το πρόσωπό του - ή το προσωπείο του.

Τα πράγματα που ζουν απ τον χαμό ~ Βαμβουνάκη Μάρω

Υπάρχει η Συνάντηση. Κι αυτοί οι δύο, εξ αρχής, πέρασαν θαρρετά και με θέληση μαζί στη σπηλιά που άμα μπεις δεν μπορείς πια να κάνεις πίσω. Κάτι σαν ζώνη του λυκόφωτος, σαν εμπειρία θανάτου, σε “νύχτα ασέληνο” αμαρτίας που αλέθει και εξαγιάζει. Από εκεί και πέρα, όλα τα απέξω, δεν θα είναι ποτέ πια όπως πριν. Και να χωρίσουν, και να χαθούν, η μεταμόρφωση δεν θα χαθεί.
Και έτσι αποφασιστικά, επειδή το θέλεις κι επειδή σου χαρίζεται, αρχίζεις να ερωτεύεσαι ανακαλύπτοντας την μοναδικότητα του άλλου. Εκείνο που θα τον κάνει αναντικατάστατο. Καμιά αναπλήρωση μετά, καμιά απώθηση, κανείς αμυντικός μηχανισμός δεν θα σε παρηγορήσει. Κι ας παριστάνεις ότι τον ξεπέρασες, ιδιώς τότε.

Ο Μύθος Του Σισύφου ~ Albert Camus

Η έννοια του παραλόγου και η σχέση ανάμεσα στο παράλογο και την αυτοκτονία αποτελούν τα θέματα αυτού του δοκιμίου. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος παραδέχεται τη διάσταση ανάμεσα στη λογική επιθυμία του για κατανόηση και ευτυχία και στη σιωπή του κόσμου, μπορεί άραγε να κρίνει αν η ζωή αξίζει τον κόπο να την ζει κανείς; Τούτο είναι το θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας. Αν όμως το παράλογο μου φαίνεται πρόδηλο, οφείλω να το διατηρήσω με μια διαυγή προσπάθεια και να δεχτώ να ζήσω βιώνοντάς το. Η εξέγερσή μου, η ελευθερία, το πάθος μου, θα είναι οι συνέπειές του. O άνθρωπος, σίγουρος ότι θα πεθάνει ολοκληρωτικά, αρνούμενος όμως το θάνατο, λυτρωμένος από την υπερφυσική ελπίδα που του έδενε τα χέρια, θα μπορέσει να γνωρίσει το πάθος της ζωής σ’ έναν κόσμο δοσμένο στην αδιαφορία του και στη φθαρτή ομορφιά του. Ομως η δημιουργία είναι για εκείνον η καλύτερη ευκαιρία για να διατηρεί τη συνείδησή του άγρυπνη μπροστά στις λαμπρές και αλόγιστες εικόνες του κόσμου. O αγώνας του Σισύφου που περιφρονεί τους θεούς, αγαπά τη ζωή και μισεί το θάνατο γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας.

Μειλίχια ~ Dostojevskij Fedor Michajlovic

Μειλίχια, μια νουβέλα. Μειλίχια ένας μονόλογος, κατάδυση στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής. Μειλίχια, ένα κείμενο-καταγγελία στα ερείπια μιας ζωής που αχνίζουν πάνω από το νεκρό κορμί μιας αθώας, μειλίχιας κοπέλας.
Μειλίχια, μια διεισδυτική ματιά του Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι στον ζοφερό κόσμο· σύναξη σκιών, ανθρώπων που πούλησαν την ψυχή τους στην αλαζονεία, θυσιάζοντας την ανθρωπιά τους.
Με πλούσια θητεία στην παρατήρηση, καταγραφή και απεικόνιση της σύγχρονης πραγματικότητας, ο Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι παραδίδει στον αναγνώστη την Μειλίχια όχι μόνο ως δείγμα της υψηλής συγγραφικής του δεινότητας, αλλά και ως υπόδειγμα κοινωνικού σχολιασμού μιας κοινωνίας όπου τα άφατα αισθήματα κακοφορμίζουν καταλήγοντας στις πνευματικές μαρμαρυγές, στον διάλογο με την τρέλα.

Γράμμα στη Ντ. ~ Gorz Andre

Το “Γράμμα στη Ντ.” είναι μια δημόσια επανόρθωση, μια ερωτική εξομολόγηση κια μια προαναγγελία θανάτου.

Ο Αντρέ Γκορζ (1923-2007), το πιο κοφτερό, κατά τον Σαρτρ, μυαλό της Ευρώπης, που πέρασε τη ζωή του ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τον πολιτικό στοχασμό, συνιδρυτής του “Νουβέλ Ομπσερβατέρ”, θεωρητικός της πολιτικής οικολογίας, έγραψε αυτό το γράμμα στην επί 58 χρόνια σύντροφό του Ντορίν και μερικούς μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2007, έκαναν μαζί την έξοδό τους από τη ζωή.

Τα παραμύθια της αγχόνης ~ Μουστάκας Γιάννης

Δεν μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.., Τι γίνεται όμως όταν το σκοινί αρχίζει να μιλά;

Ένας υποψήφιος αυτόχειρας αποφασίζει να κρεμαστεί. Λίγο πριν το τελευταίο του βήμα, το σκοινί αρχίζει να του μιλά…

“ΧΡΟΙΦΜΜΦΧ”.

Με τρίχινη φωνή, το σκοινί του εξιστορεί κάθε βράδυ κι από μία ιστορία, τη ζωή ενός ανθρώπου που κρεμάστηκε. Αφηγείται ιστορίες από το μακρινό Βυζάντιο, την Κατοχή, το σήμερα…

Τα “Παραμύθια της αγχόνης” μοιάζουν με θραύσματα από ένα βιβλίο βαθιά χαμένο στο χρόνο, τις Χίλιες και Μία Νύχτες των θυμάτων της προόδου της ανθρωπότητας, και καταλήγουν σ’ ένα ελπιδοφόρο μήνυμα.

“Όταν η ζωή σου πρόκειται να φύγει, καλύτερα να το εκμεταλλευτείς…”

O κύριος Eπισκοπάκης ~ Μήτσου Ανδρέας

O κύριος Eπισκοπάκης ζει συμβατικά. Πανικόβλητος στέκει πάντα απ’ έξω και από εκεί παρατηρεί, χωρίς να αποτολμά να μπει στη ζωή και να τη βιώσει. Στα πενήντα περίπου χρόνια του συναντά όμως τον έρωτα. Eμπλέκεται εκών άκων στο παιγνίδι, ερωτεύεται με πάθος, αλλά, εντέλει, αποσύρεται. Προκρίνει την επιστροφή στην ασήμαντη καθημερινότητά του. Για να καλύψει την εμπλοκή του, να ξαναβρεί την πρότερη τάξη, δεν διστάζει να μεθοδεύσει και να οργανώσει το θάνατο της γυναίκας που αγάπησε. Η τιμωρία του όμως θα είναι τρομακτική.

Το μπαστούνι ~ Σουρούνης Αντώνης

H περιπέτεια ενός δέντρου που το κόβουν, το κάνουν τραπέζι, και μέσα στο μαραγκούδικο μαθαίνει πως από δω και πέρα θα ζει με τέσσερα πόδια, όπως τα ζώα. Όμως, δεν θα μπορεί να περπατάει όπως εκείνα, γιατί θα ζει με καρφιά, αφού ο άνθρωπος ό,τι χρειάζεται το καρφώνει για να το κρατάει κοντά του. “Kι αν χρειάζεται έναν άλλο άνθρωπο, τότε τι κάνει; Tον καρφώνει κι αυτόν;” ρωτάει το τραπέζι. Aυτό για τον καρφωμένο άνθρωπο θα το μάθει κάποτε από μόνο του, αλλά για την ώρα πληροφορείται πως το μόνο ξύλινο δημιούργημα που δεν έχει καρφιά και κυκλοφορεί στους δρόμους είναι κάτι χοντρό σαν φίδι, που το λένε μπαστούνι. Έτσι, παρόλο που μισεί και φοβάται τα φίδια, βάζει σκοπό της ζωής του να γίνει μπαστούνι.

“… η ιστορία αυτή [είναι] η πιο μικρή που έγραψα ποτέ για την πιο έντρομη περίοδο της ζωής μου. Ειλικρινής όμως, παρόλο που μιλάει για κούτσουρα και δέντρα. Ή, μάλλον, γι’ αυτό ακριβώς”. (Α. Σ.)