Το έξω και το μέσα μιας χρονιάς…

Στολίστηκα και φέτος. Φωτάκια μου πέρασα. Άχνη μου έριξα. Κανέλα και γαρίφαλο μου τίναξα. Όλα όπως το έθιμο απαιτεί. Όπως η ζωή προστάζει. Κι εγώ στη μέση κι έξω τους. Στο τέλος και στην αρχή του χρόνου. Του προηγούμενου. Του επόμενου. Κυλάω πάνω στους δείκτες του ρολογιού μου κι εκπληρώνω ευχές. Δικές μου ή δικές σου, τι σημασία έχει; Λέξεις είναι που αισθήματα ζωγραφίζουν. Σε ουρανό κοινό υπάρχουμε. Απλά σε άλλες του γωνιές. Γι’ αυτό ίσως και να υπάρχουν τα σχήματα. Σημεία σε ορίζοντα ενός αστερισμού που ανακαλύψαμε… Για μια ακόμη χρονιά μου απολογήθηκα. Για ό,τι έκανα. Για ό,τι δεν έκανα. Και τα δυο τα χάραξα στο δέντρο της ζωής. Κι αυτά σε σχήματα. Τίποτα δεν χάνεται αν δεν το αφήσεις να χαθεί. Νιώσε το, χάραξε το, πες το, άκουσε το. Όλα εσύ γίνε. Κι έτσι μείνε. Σε μια διαδρομή που ξεκινά, μην ακούς τι λένε και κοίτα πίσω. Κοίτα εσένα, δυο βήματα μετά, πως πριν από δυο βήματα ήσουν. Κανένα μας βήμα ίσως άσκοπο να ήταν. Απλά ίσως κάποιο να πόνεσε τα γόνατα μας περισσότερο από κάποιο άλλο. Τα σχήματα όμως της ζωής δεν είναι εύκολο να γίνουν, ούτε και να περπατηθούν. Δεν είναι εύκολο τίποτα όταν μέσα απ’ την καρδιά περνά. Κι εγώ εύχομαι του χρόνου εκεί να με στολίσω…

Καλές Γιορτές σε όλους σας…
Κάθε επιθυμία σας, ευχή μου…

[Photo found in deviantart.com]

Η του ονείρου ασκούριαστη σιωπή…

Κινήθηκα σαν λαθρεπιβάτης. Αθόρυβα. Χωρίς να θέλω να πάρω μορφή αφέθηκα στα χέρια σου. Στα χέρια που με σταύρωσαν. Στο σταυροδρόμι του νότου. Κι ενός νοτιά άγνωστου. Βλέπεις μόνο τον Βαρδάρη γνώριζα. Δεν με κατάλαβες; Δεν πειράζει. Τίποτα πια δεν με πειράζει. Μόνο αυτό το γαμημένο όνειρο με πειράζει. Που έρχεται κάθε βράδυ και μου χτυπά εκείνη την μικρή φλέβα στον λαιμό. Και με πνίγει. Σαν εκείνη την σιωπή που μαζί ακούγαμε. Αλλά μόνο εγώ κατάλαβα. Εμπρόθεσμα. Κι εσύ δεν λέω. Αλλά εκπρόθεσμα. Όπως κι όλα. Όπως τα πάντα. Όπως το τίποτα που φτερουγίζει πάνω απ΄ το κρεβάτι μου. Και με πληγώνει. Και με ματώνει. Εμένα κι όχι τα καρφιά. Αυτά ασκούριαστα περιμένουν να δουν πως θα τελειώσει τ’ όνειρο. Που εφιάλτης έγινε…

[Photo found in deviantart.com]

Υπογραμμισμένη ζωή…

Κυκλώνομαι σαν παρατήρηση κειμένου, σαν υποσημείωση που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Με κοκκινίζω για να μην με χάσω μπροστά στις τόσες σελίδες. Και όσο επιστρέφω στα προηγούμενα, διαβάζοντας τα επόμενα, τόσο καλυτέρα με καταλαβαίνω. Βλέπω το σκεπτικό, την οργάνωση της σκέψης που όντας αρχική δεν έδενε. Δεν έβγαζε νόημα. Δεν είχε ουσία. Δεν είχε λογική. Και ήρθαν αυτοί οι κύκλοι, οι κόκκινοι, και τα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά όλα. Δεν τους πτοούν οι μαύροι κύκλοι των ματιών μου. Δεν τους νοιάζει, δεν τους αφορά ο κύκλος της όποιας γυναίκας κουβαλώ έκτος μου. Δεν τους αρκεί ο κύκλος της ζωής. Αδιαφορούν παντελώς για όποιο άλλο κύκλο, έκτος απ΄ τον δικό τους. Αυτόν τον ατάκτως ζωγραφισμένο κύκλο ενός χεριού που τρέμει. Που κουράστηκε. Που δεν έχει πια που αλλού να πάει. Και με μανία κυκλώνει γράμματα και λέξεις που ίσως και βοήθεια να παρέχουν. Και όσο με κυκλώνω τόσο με ξεχνώ. Τόσο με απαλλάσσω από σκέψεις του χθες. Τόσο με αλλοιώνω που ίσως και να πιστεύω τι γράφω. Και όσο γράφω με κυκλώνω. Και όσο με κυκλώνω τόσο με διαγράφω. Μπήκα στον κύκλο μου και γυρίζω. Κόκκινος κύκλος, περιμετρικός του κορμιού μου, περιπαικτικός του μυαλού μου…
[…]
Όταν τούτες οι λέξεις γίνουν προηγούμενες, ακολουθώντας ό,τι επόμενο γραφτεί, ελπίζω να μου είναι και πιο κατανοητές…

[Circle paint by Lothar Piltz]

Χαμένα όλα…

Μετέχω ενός σώματος που πολλές φορές δεν έχω. Δεν μου ταιριάζει τίποτα πια. Ο χώρος αλλοιώθηκε σαν παλιό ξεχασμένο γλυκό του κουταλιού. Ξίνισε. Δεν έχει γλύκα, δεν έχει γράδα το σιρόπι. Φθάρθηκε κι αυτό αλλά και το φρούτο που κάποτε το τάιζε ο ένας στον άλλο. Το παράθυρο κοιτά σε μια απέραντη σκόνη. Θρύμματα ψωμιού πεσμένου κατάχαμα. Αλλοίμονο κι ήταν κάποτε ο άρτος ο επιούσιος. Τώρα μόνο μια κόρα έμεινε, ξερή, να με κοιτά παραπονεμένη που δεν την προτίμησα. Απελπισμένα τα φυτά του απέναντι μπαλκονιού μαρτυρούν την κούραση ενός ακόμη καλοκαιριού. Υπομονετικά περιμένουν τους ανθρώπους να τα ποτίσουν, ρίχνοντας όμως πού και πού και μια κλεφτή ματιά προς τον Θεό. Ματιά προσευχή για βροχή. Που ίσως τα σώσει. Που ίσως έτσι κι η ίδια σωθεί. Το φως άπλετο στριμώχνεται κάτω από μεγάλα μαύρα γυαλιά, που όλοι μας φορούν για να τονώσουν το μειωμένο τους εγώ. Δεν έχει πια χώρο δικό του το φως. Του το κλέψαμε. Όπως κλέψαμε και το οξυγόνο μας. Ασφυκτιούμε σε μια πόλη άναρχη όπως και οι σκέψεις μας. Σε μια πόλη βρώμικη όπως και τα χέρια μας. Σε μια πόλη μεγάλη, φτιαγμένη έτσι, ώστε να έχουμε δρόμους μπροστά μας να παίρνουμε και να αφήνουμε, απάτες του μυαλού μας. Σώματα σαν και το δικό μου, πολλά, ανόμοια και όμως όμοια. Μόνο κάτι μικρές καρδερίνες σπάνε την βουή της ανθρώπινης σιωπής. Κάθονται στο δεντράκι της ζωής και μιλάνε για μας. Σίγουρα για μας. Ο καθένας μας έχει περάσει κάτω απ’ αυτές. Είναι κομμάτι του ουρανού. Κομμάτι του Θεού. Κι εμείς; Εσύ; Εγώ; Τίνος κομμάτι είμαστε; Ενός γλυκού του κουταλιού; Ενός ψωμιού; Λίγου νερού; Συστατικά ποιας ζωής δεν γίναμε; Γιατί; Αφού το θέλαμε…
Φως και οξυγόνο έμεινε. Και μια καρδερίνα να μας θυμίζει τι χάσαμε…

[Photo found in deviantart.com]

Η των ρημάτων φωνή…

Μην με ρωτήσεις τίποτα άλλο. Έχασα βλέπεις τις απαντήσεις μου. Μπορεί κάπου ίσως και να μου έπεσαν. Λες να φοβηθήκαν κι αυτές; Λες να είναι κάπου κρυμμένες; Λες κάποια στιγμή να φανερωθούν; Και τότε; Τι να τις κάνω τότε; Σε τι θα με ωφελήσουν τότε, απαντήσεις που από πριν έπρεπε να είχαν δοθεί; Δεν ξέρω, τι να σου πω. Σταματάω ξες μερικές φόρες και κοιτάζω όλα τα σύμφωνα και όλα τα φωνήεντα που κάποτε ξεστομίστηκαν. Και παγώνω. Τι ειρωνεία! Εδώ εγώ θέλω να είχα κρυφτεί. Γιατί μην νομίζεις, και εγώ είχα φοβηθεί. Περισσότερο ίσως κι από αυτές τις απαντήσεις. Ίσως και να έπρεπε να είχα κρυφτεί. Αλλά ποιος θα μου έδινε τούτο το δικαίωμα; Σίγουρα όχι εγώ…

Δίνουμε και δινόμαστε. Κι αυτά είναι οριστικά και αμετάβλητα. Η κατοπινή τους διαχείριση ποσώς τους ενδιαφέρει. Δεν υπάρχουν για να σκέπτονται. Υπάρχουν απλά. Όσο απλό μπορεί να είναι το ρήμα υπάρχω. Το ρήμα δίνω. Παθητική δίνομαι. Κι όταν στην παθητική φτάσει ένα ρήμα πονάει τόσο όσο κι οτιδήποτε οριστικό και αμετάβλητο…

[Ρήματα παθητικής φωνής:
δείχνουν ότι κάποιος ή κάτι παθαίνει,
δέχεται μια ενέργεια από άλλον,
ερμηνεία από το λεξικό της
Πύλης για την ελληνική γλώσσα]

[Photo found in deviantart.com]

Το enter μιας σιωπής…

Αταίριαστα πια μου φαίνονται πολλά. Λίγη εγώ μπορεί και να ‘μαι. Πίστεψα όμως, ότι ίσως κάποτε δεν θα πατώ σιωπηλή τούτο το enter της μιας ακόμη καταχώρησης. Της μιας ακόμη λέξης. Του ενός ακόμη κενού χτύπου. Το ρολόι ξες σταμάτα ακόμη κι αν ο χρόνος συνεχίζει να χτύπα. Και δεν είναι ότι του λείπει κάτι. Είναι που ζει μέσα σε μια αβάσταχτη σιωπή. Ένα enter λοιπόν ακόμη. Για όσο κι αυτό μπορεί τα δάκτυλα να το χτυπούν…

[Photo found in deviantart.com]

Οικουμενικότητα…

Επιτακτικά θέλεις να υπάρχεις. Αναφορικά με την κάθε λογής αγάπη να επικαλείσαι. Να σχηματίζεσαι στην μνήμη των άλλων με τ’ ομορφότερο σχήμα του κόσμου. Τα δυο σου μάτια να γεννιούνται επαναληπτικά. Τα δυο σου χέρια να αγγίζονται σαν επίκληση στον Θεό. Το κορμί σου να δίνεις, βορά σε ό,τι αχόρταγο κατατρώγει τον άνθρωπο δίπλα σου, κάθε βράδυ. Όνειρο να γίνεις κι ας μην σε θυμούνται το πρωί. Ώρες να κλέβεις στο μυαλό έστω και μέσα σ’ ένα βαθύ σκοτάδι αν βυθίζεσαι. Σαν παύση να υπάρχεις μετά από κάθε ανάσα. Εκείνο το ακαθόριστο σχήμα σ’ ένα κομματάκι χαρτί να είσαι, που ο καθένας σκαρώνει σε στιγμές που αναπολεί. Το κλειδί σε εικόνες καθημερινές, αντιγραφή μοναδική να φτιάχνεσαι για την καρδιά αγαπημένων ανθρώπων. Κι όλα αυτά μόνο και μόνο γιατί πιστεύεις ότι περίγραμμα αντιληπτό έχεις. Απατάσαι οικτρά. Οι άλλοι αν δεν σε περιγράψουν, τίποτα δεν είσαι. Συμπλήρωμα τους απλό είσαι, απλά, στο κενό που αφήνουν…

[Photo found in deviantart.com]

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα…

Πάλεψα με τις λέξεις. Με τον χρόνο τους. Με τα διαστήματα του. Με τις φωνές τους. Με τα αισθήματα που μου γεννούσανε ακατάπαυστα. Με τα ερεθίσματα που τα μάτια μου συνεχώς ανέλυαν. Κουράστηκα όμως. Οι αντοχές μου με παράτησαν. Οι ενοχές μου αλλοιώθηκαν. Μεταβλήθηκαν. Μεταποιήθηκαν. Και οιαδήποτε καταγραφή τους πλέον με καθιστά όσο πάει και πιο ανεπαρκή. Με ελλατώνει. Κι όσο κι αν προσπαθώ η απώλεια αυτή πληθωριστικά με πνιγεί. Σε στιγμές που της πυκνότητας το μέγεθος με καλύπτει, αδυνατώ. Σε στιγμές που η αντίληψη λειτουργεί, μειώνομαι. Ελαχιστοποιούμαι. Κι όσο κι αν αλλιώς επιθυμώ να τις ταιριάζω, ώστε άλλο νόημα να βγάζουν, τόσο περιπλέκομαι. Βυθίζομαι στην ήττα που μου προσφέρουν. Κι όμως δεν έπρεπε έτσι να είναι. Δεν ήθελα έτσι να είναι. Δεν επιθύμησα καμία μάχη κι όμως πήρα μέρος σε πολλές. Έχασα, κέρδισα. Άνευ σημασίας. Δεν ήταν ο σκοπός μου αυτός. Ήθελα απλά δικαιοσύνη. Μέσα της να υπάρχω. Είδα ότι δεν υπάρχει. Και ότι η κατανόηση νοημάτων επιφέρει περιδίνηση. Αλλοιώνει κύτταρα που σκοπό είχαν τούτη την επίτευξη. Ας είναι. Φτάνει η κατανόηση. Όση ήταν, έγινε. Όση έγινε, είναι. Δεν θα μου επιτρέψω πια μέρος σε τέτοιου είδους μάχες να πάρω. Συμπλήρωσα τον χρόνο μου με δαύτες. Κι αν αυτές το επιδιώξουν, εγώ ηττημένη εξ’ υπ’ αρχής θα δηλώσω. Γιατί έτσι από άσκοπες πια μάχες θα με σώσω…

Κάθε επιθυμία σου, ευχή μου…

[Happy New Year by Abba]

[Photo found in deviantart.com]

Καλά Χριστούγεννα…

Την άγια νύχτα τη χριστουγεννιάτικη,
ποιός δεν το ξέρει;
Των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα
λάμπει τ’ αστέρι.

Κι όποιος το βρεί μεσ’ στ’ άλλα αστέρια ανάμεσα
και δεν το χάσει
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το
μπορεί να φτάσει…

Και τούτο είναι που σας εύχομαι από καρδιάς…

[Νύχτα χριστουγεννιάτικη του Γεωργίου Δροσίνη, 1935]
[Merry Christmas to All by Jo Moulton]