Το εισιτήριο μου, χάρισμα…

Κυλάω σε δρόμους βρώμικους. Σκαρφαλώνω σε ταράτσες απότιστες κι ας βρέχει. Συνωστίζομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν έχουν σκέψεις στα μάτια τους, υπάρχουν όμως. Υπάρχουν μέσα από τις προσφορές της κάθε επώνυμης βιτρίνας. Ζουν σε ‘μισή τιμή’. Κινούνται μέσα σε λόγια χωρίς βάρος. Κι όταν χάνομαι στο καθημερινό σκοτάδι μιας ακόμη μέρας, στο χέρι μόνο ένα εισιτήριο μένει.

Πέθανα μέσα σε κάποιο λεωφορείο για να γλιτώσω το εισιτήριο…
[Τάσος Λειβαδίτης]

Διαδρομής εκτυφλωτικής όπως και τα χιλιάδες φωτάκια. Σε σχήματα που εγώ δεν μπορώ πια να γίνω. Δεν μπορώ να γίνω δεντράκι. [στολίστηκε πριν χρόνια και έμεινε εκεί που πάντα ήθελε, στο σαλόνι του ανωγείου, στο κέντρο της καρδιάς] Δεν μπορώ να γίνω χιόνι. [πάγωσε η ψύχη σε σχήμα που πολυγωνικό δεν είναι σε τούτα τα χρόνια που ζει, μπορεί να την δεις απλά μονοδιάστατα, σημείο καιρών] Δεν μπορώ να γίνω κουλουράκι. [χέρι παιδικό δεν υπάρχει να το πιάσει και να το κάνει προσευχή σ’ ένα Θεό] Δεν μπορώ να γίνω το άλλο σου μισό. [χάθηκα σ’ ένα δάκρυ που άφησες να κυλήσει] Δεν μπορώ να γίνω ό,τι θα ήθελες τελικά… [οι μέρες των γιορτών εύχομαι να σε γεμίσουν με ό,τι εγώ δεν κατάφερα να γίνω ή να σου δώσω…]

[Photo found in deviantart.com]

Βρόχος…

Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου,
ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,
όλο και πιο πολύ τυραννικά.
Δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

[Photo found in deviantart.com]

Η κατάταξη ορίζεται από τον κατατασσόμενο…

Γνωρίζουμε δύο μεγάλους τύπους γραφής, αυτή που ξαναχαράζει το νόημα των λέξεων και εκείνη που αναλύει και αποκαθιστά τους ήχους. Ανάμεσά τους έχουμε έναν αυστηρό χωρισμό, είτε δεχτούμε ότι η δεύτερη πήρε σε ορισμένους λαούς τη θέση της πρώτης μετά από μια αληθινά “μεγαλοφυή κίνηση”, είτε δεχτούμε, εφόσον τόσο πολύ διαφέρουν μεταξύ τους, ότι εμφανίστηκαν περίπου ταυτόχρονα, η πρώτη στους σχεδιαστές λαούς και η δεύτερη στους τραγουδιστές λαούς.

[Μισέλ Φουκώ, Οι λέξεις και τα πράγματα, Εκδόσεις Γνώση]
[Photo found in deviantart.com]

Κάθε επιθυμία σου, ευχή μου…

[Happy New Year by Abba]

[Photo found in deviantart.com]

Καλά Χριστούγεννα…

Την άγια νύχτα τη χριστουγεννιάτικη,
ποιός δεν το ξέρει;
Των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα
λάμπει τ’ αστέρι.

Κι όποιος το βρεί μεσ’ στ’ άλλα αστέρια ανάμεσα
και δεν το χάσει
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το
μπορεί να φτάσει…

Και τούτο είναι που σας εύχομαι από καρδιάς…

[Νύχτα χριστουγεννιάτικη του Γεωργίου Δροσίνη, 1935]
[Merry Christmas to All by Jo Moulton]

Ίσως και καλάντα να είναι…

[The Christmas Song by Nat King Cole]

[Photo found in deviantart.com]

Αγέννητες σκέψεις…

Διόδια…

‘Κύριε,
μην μας πάρεις κι άλλο
τις απώλειες μας.

Δεν έχουμε που αλλού να μείνουμε.’

Με πόσες θολές στιγμές
μπορείς να κεράσεις μια σελίδα λευκή;
Που πρέπει να τρέξουν οι δείκτες
για να συναντηθούν με τις σκέψεις
και χέρι χέρι να φύγουν για ταξίδι στις γραμμές της;
Πόση ενέργεια πρέπει να παράγεις
για να κατακτηθεί αυτό που στο μυαλό έχεις;
Σε πόσα χτυπήματα γραφομηχανής
δεν θα πονάς πια;
Με τι είδους παραμορφώσεις
θα δεις την πραγματικότητα;
Ότι δραπετεύσαν τελικά
κι αυτές οι έρημες οι λέξεις,
που λέξεις νοικιαζόμενες ήταν
από μια ζωή άστεγης πια αγκαλιάς.

‘Τι αντικοινωνικά που είναι τα όνειρα.
Ούτε φιλίες ούτε δεσμοί
μόλις μας δουν σβήνουν
σα σπίθα έκθετη σε θύελλα.

Ανθρωποφοβία;
Ίσως τραυματισμένο γόητρο
επειδή δουλεύουν εκεί κάτω
στα ορυχεία χαμένων ευκαιριών.

Είχαν βλέπεις κι αυτά
αλλά όνειρα.’

Αγκαλιάς ακρογιάλι, θάλασσας μισής.
Όμως μια θάλασσα πως μισή την λες;
Γιατί τέτοια αταξία να θες να προκαλέσεις;
Η ισορροπία θα χαθεί και μέσα της κι εμείς.
Ήταν να γίνει, θα μου πεις.
Κι εγώ και πάλι σιωπηρός θα σε κοιτάξω.
Με κείνα τα κοιτάγματα διόδια στα δάκρυα.
Που μόνο σε όνειρα τ’ αγγίζεις.
Που μόνο στα όνειρα όμως ζωή δεν θες.
Την αλήθεια προτιμάς.
Όσο κι αν φορές φορές δεν την ανατιμάς.

‘Γιατί άραγε να με αγαπούσε απόψε
τόσο πραγματικά εκείνο το όνειρο;
Γιατί μου έλεγε κράτα με
μη μ’ αφήνεις να ξυπνήσω;

Ανησυχώ. Συνήθως
έτσι αγαπάμε την απώλεια.

Λες να μην με ξαναονειρευτεί
αυτή η πολύ συνηθισμένη απώλεια;’

Κι αν βρεις αλήθειας ανατιμημένους στόχους,
σκοπούς τους βάζεις να σε φυλάνε.
Για να μην χάσεις κάτι παραπάνω.
Τι πιο παραπάνω δεν ρωτάς.
Έδωσες κι εσύ το υστέρημα σου
χωρίς καλή πράξη να το θεωρήσεις.
Κι όμως είναι.
Οιαδήποτε πράξη απώλειας στεγανών
καλή πρέπει να θεωρείται.
Γιατί έτσι μόνο ίσως η αγάπη δεν οριοθετείτε.

[Τα, ενδιαμέσω δικών μου λέξεων, ποιήματα είναι της κυρίας Κικής Δημουλά από την τελευταία της ποιητική συλλογή ‘Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως’ και έχουν τους αντίστοιχους κατά σειρά τίτλους: Το πρόβλημα της στέγης, Μηδενός εξαιρουμένου, Εκμαγείο ενοχής.]

Αμφίστομη Εν Λευκώ Ζωή…

[Εν λευκώ από την Νατάσσα Μποφίλιου]

σσσσσ…

[The Beautiful Sea by Hem]

[photo by Steven Mitchell]