Παρακλητικός κανών

Posted by Βασιλική Παπαδημητρίου on 30 Ιουνίου 2010

Δεν είμαστε
παρά η ανάμνηση των προγόνων μας
σε μια στιγμή αδυναμίας.
Δεν είμαστε
παρά ο αχρησιμοποίητος πηλός στα χέρια του Θεού
μια Κυριακή που είπε κι αυτός να ξεκουραστεί για
λίγο.
Δεν είμαστε
παρά το δοξάρι σ’ ένα παιδικό βιολί
που περιμένει να γεννηθεί
ο βιρτουόζος του.
Δεν είμαστε
παρά εγώ κι εσύ
σ’ αντιπαράθεση με τους εαυτούς
που αφήσαμε πίσω μας
λίγο πριν γεννηθούμε.
Γι’ αυτό παρακαλώ:
Να μου επιστρέψεις σύντομα τα λόγια που σου είπα
αν θες να πάρεις πίσω τα αμίλητα δικά σου.
Κι αν στα μάτια μου ονειρεύεσαι τα δάκρυα
που δεν υπήρξαν
σε βεβαιώ πως εξ αιτίας τους
υπάρχουν ακόμα γύρω σου δέντρα.
Γι’ αυτό παρακαλώ:
Δωσ’ μου μια τελευταία ευκαιρία να μεγαλώσω
πριν αντέξεις να μ’ αγαπήσεις.

της Στέλλας Βλαχογιάννη
από την τελευταία της ποιητική συλλογή
‘Με λένε Θάνατο’

Το εισιτήριο μου, χάρισμα…

Posted by Βασιλική Παπαδημητρίου on 15 Δεκεμβρίου 2009

Κυλάω σε δρόμους βρώμικους. Σκαρφαλώνω σε ταράτσες απότιστες κι ας βρέχει. Συνωστίζομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν έχουν σκέψεις στα μάτια τους, υπάρχουν όμως. Υπάρχουν μέσα από τις προσφορές της κάθε επώνυμης βιτρίνας. Ζουν σε ‘μισή τιμή’. Κινούνται μέσα σε λόγια χωρίς βάρος. Κι όταν χάνομαι στο καθημερινό σκοτάδι μιας ακόμη μέρας, στο χέρι μόνο ένα εισιτήριο μένει.

Πέθανα μέσα σε κάποιο λεωφορείο για να γλιτώσω το εισιτήριο…
[Τάσος Λειβαδίτης]

Διαδρομής εκτυφλωτικής όπως και τα χιλιάδες φωτάκια. Σε σχήματα που εγώ δεν μπορώ πια να γίνω. Δεν μπορώ να γίνω δεντράκι. [στολίστηκε πριν χρόνια και έμεινε εκεί που πάντα ήθελε, στο σαλόνι του ανωγείου, στο κέντρο της καρδιάς] Δεν μπορώ να γίνω χιόνι. [πάγωσε η ψύχη σε σχήμα που πολυγωνικό δεν είναι σε τούτα τα χρόνια που ζει, μπορεί να την δεις απλά μονοδιάστατα, σημείο καιρών] Δεν μπορώ να γίνω κουλουράκι. [χέρι παιδικό δεν υπάρχει να το πιάσει και να το κάνει προσευχή σ’ ένα Θεό] Δεν μπορώ να γίνω το άλλο σου μισό. [χάθηκα σ’ ένα δάκρυ που άφησες να κυλήσει] Δεν μπορώ να γίνω ό,τι θα ήθελες τελικά… [οι μέρες των γιορτών εύχομαι να σε γεμίσουν με ό,τι εγώ δεν κατάφερα να γίνω ή να σου δώσω…]

[Photo found in deviantart.com]

Βρόχος…

Posted by Βασιλική Παπαδημητρίου on 7 Ιουλίου 2009

bw_flower_by_thidien

Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου,
ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,
όλο και πιο πολύ τυραννικά.
Δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

[Photo found in deviantart.com]

Η κατάταξη ορίζεται από τον κατατασσόμενο…

Posted by Βασιλική Παπαδημητρίου on 29 Ιανουαρίου 2009

to_write_by_princess_nyree

Γνωρίζουμε δύο μεγάλους τύπους γραφής, αυτή που ξαναχαράζει το νόημα των λέξεων και εκείνη που αναλύει και αποκαθιστά τους ήχους. Ανάμεσά τους έχουμε έναν αυστηρό χωρισμό, είτε δεχτούμε ότι η δεύτερη πήρε σε ορισμένους λαούς τη θέση της πρώτης μετά από μια αληθινά “μεγαλοφυή κίνηση”, είτε δεχτούμε, εφόσον τόσο πολύ διαφέρουν μεταξύ τους, ότι εμφανίστηκαν περίπου ταυτόχρονα, η πρώτη στους σχεδιαστές λαούς και η δεύτερη στους τραγουδιστές λαούς.

[Μισέλ Φουκώ, Οι λέξεις και τα πράγματα, Εκδόσεις Γνώση]
[Photo found in deviantart.com]