Του έρωτα ματιές είναι τ’ αστέρια τελικά;

Μονοδιάστατες ματιές χώρου τετραδιάστατου. Ανίχνευσης. Ανάκτησης. Επίθεσης λουσμένης με το φως της μυρωδιάς του έρωτα. Έτσι είναι αυτές οι καλοκαιρινές ματιές; Έτσι γεννηθήκαν; Μα σε ποιο γαλαξία κατοικούσαν μέχρι χθες; Κοντινότερος ο γαλαξίας της Ανδρομέδας. Εκεί; Ίσως. Μπορεί και αστέρια στην Ζώνη του Ωρίωνα. Εκεί λες κρεμάστηκαν για να μου ψιθυρίσουν λέξεις και νοήματα; Κι εγώ με μια σπονδυλική στήλη τόξου να κοιτώ ψηλά. Εκεί που θέλω να φτάσω για να τους μοιάσω. Για να τις δω από κοντά πια. Χέρι πέπλο απλωμένο μου χάρισαν ή απλά η νύχτα με ξεγελά; Αφρίζουν κι αυτά τα φώτα του δρόμου απ’ της καθαριότητας την μυρωδιά που απλώνεται σαν κύμα παραλίας ονειρικής. Και χάνομαι. Δεν υπάρχω κάτι τέτοιες νύχτες. Μήπως είμαι απλά ένας αντικατοπτρισμός που στα μάτια τους βλέπω;

Ακουστική επι-δίωξη;

Ο χρόνος και πάλι σπρώχνει τον χώρο. Με πιέζει. Πληθωριστικά με εκτινάσσει σε καταστάσεις πυκνότητας. Πληρότητας κενού. Καμιά σύνδεση δεν θα ήταν εφικτή. Κανένα υλικό ψυχής δεν θα ήταν ικανό να εξελιχθεί. Έλικες αδιάβατοι. Απροσπέλαστοι. Μοναδιαίοι. Αφρός που ικανοποιεί μόνο την δική του θέση. Η δική μου πουθενά. Χάθηκε σε μιας έκρηξης το δευτερόλεπτο. Γιατί τόσο κόστισε. Ένα δευτερόλεπτο. Κι όσο δαπανήθηκε τόσο ελλειπτικό είναι. Προσθέσεις ζωής αδιανόητες. Κι όμως αφαιρετικές. Εξισώσεις με λύση αδιάφθορη; Τι σημασία να έχει η λύση; Η εξίσωση δεν θα έπρεπε να υπάρξει; Ταχύτητα. Χρόνος. Πλήξη. Τελικά απόσταση μηδενικού φορτίου ήταν. Κενού. Στο μετά μόνο, από τότε, πολλαπλασιάζετε. Συνεπώς. Με άπειρες και επαναλαμβανόμενες σειρές ακολουθιών. Με καταρρεύσεις ακουστικότητας. Ναι, χτυπά σε κάποιες μεταβλητές. Αλλά κι αυτές έπαψαν να την οργίζουν. Αυτήν και εμένα. Που ποτέ δεν επιδίωξα λύση εξίσωσης να είμαι…

[photo of Equation of Room Mode]

Σκέψεις ημιακέραιες…

Γλιστράω και πάλι εκεί. Στου μυαλού τα κυκλικά δωμάτια. Τα κοιτώ και πάλι ένα ένα. Προσπαθώ να ανοίξω παράθυρα και πόρτες. Να γίνουνε και πάλι όπως πριν. Φωτεινά και γελαστά. Από μέσα. Από έξω είναι. Προσπαθώ να είναι τουλάχιστον. Αλλά μέσα θέλουν φως. Θέλουν ήχο.
Είναι βασανιστική η σκέψη του μαύρου, του σκοτεινού, της απώλειας χρώματος. Της κατάστασης που όλα, λόγω της βαρύτητας τους, καταλήγουν σε ένα σημείο. Φως ενός άστρου που κατέρρευσε, που έχασε την μάχη.
Συμπίεση μάζας από την οποία τίποτα και κανένας δεν μπορεί να διαφύγει. Ένας μοναχικός ορίζοντας γεγονότων, ανεπιβεβαίωτος. Χαμένες οι πληροφορίες. Κατέρρευσε η μάζα του μυαλού μου.
Μαζί της και εγώ. Στην πορεία όλα επιμηκύνονται. Χάνουν την ευστάθεια τους. Εντροπία της ψυχής. Δεν την επιδιώκω. Δεν την επιζητώ. Είναι εκεί όμως. Δεδομένη ήμουν. Δεδομένο είναι. Στοιχείο πράξης. Όχι απλής. Δεν είναι ούτε πρόσθεση αλλά ούτε και αφαίρεση. Όχι πια. Διαίρεση και πολλαπλασιασμός, μπορεί. Ίσον δεν υπάρχει.
Ιδιότητες στοιχείων στον περιοδικό πίνακα του μυαλού. Διαμορφώσεις. Άπειρες. Μοναδικές. Μονοδιάστατες μέσα σε περιβάλλον πολυδιάστατο. Χορδές παντού σαν ιστός με περιμένουν. Η καθαρότητα της ψυχής δεν έχει θέση, πια. Δεν έχει σημασία.
Όλα γυρίζουν με ιδιοστροφορμή ημιακέραια. Αρνητικά ημιακέραια. Οι ηλεκτρικές εκφορτίσεις μου προκαλούν υπερδιέργεση. Ανάμνηση. Ένας ιππόκαμπος στην μέση μιας θάλασσας, μιας ζωής. Μιας σκέψης…

 

[Spheres of Thought II, paint by Marlene Healey]

Η αστάθεια της ισορροπίας…

Βαρύτητα. Μας ορίζει. Μας τοποθετεί σε κάθε βήμα. Μας δίνει την ψευδαίσθηση πορείας. Η κίνηση έχει συντεταγμένες. Εμείς επιλεγούμε. Νομίζουμε. Επιλεγόμαστε θα έλεγα. Αν τολμούσα. Το βήμα. Ο λαβύρινθος προσπαθεί να ακούσει την καλύτερη δυνατή λύση της πορείας που δεν θα επιφέρει αστάθεια. Δεν ακούμε. Νομίζουμε. Ακουγόμαστε θα έλεγα. Αν τολμούσα. Το μυαλό. Παράγοντας επιβίωσης. Βασικός. Σκέψεις του γονιδιώματος που φέρει ο καθένας. Που εκπαιδεύει. Εμπειρική ακουστική κίνηση πορείας. Όλα παρόν άσχετης χρονικής τοποθέτησης. Όλα ένα. Η αστάθεια σε οριακά σημεία. Ταλαντώσεις καθημερινές την επιφέρουν. Ηλεκτρικές ώσεις την καθιστούν μέσο απόφασης. Ορίζουμε έτσι το περίγραμμα της κίνησης. Νομίζουμε. Οριζόμαστε θα έλεγα. Αν τολμούσα…

 

[Perfectly Balanced paint by Alfred Gockel]

Δυο παγάκια όλα κι όλα…

Διασκορπισμένα άτομα. Περιστροφή πλανητών. Μεταξύ τους σκοτεινή ύλη. Κάπου στο βάθος όλα στριφογυρίζουν. Στροβιλίζονται. Ελκτικές δυνάμεις. Ορίζοντας γεγονότων και όλα χάνονται. Χάνονται για να γεννηθούν κάπου αλλού. Εκεί σε αυτό το αλλού, πως πάνε;

Ότι πονάει εδώ έχει κάπου αλλού το ταίρι του και πονάει και ‘κείνο. Ένα φως και όλα αλλάζουν. Δυο παγάκια συντελούν στην ψύξη του ποτού και ένας κόσμος ολόκληρος περιστρέφεται όταν το δάκτυλο βυθίζεται στο υγρό στοιχείο. Ένας κόσμος που η βαρύτητα τον κρατάει σταθερό…

Από την επαφή οι νευρικές απολήξεις κρυώνουν άρα αισθάνονται άρα η αφή λειτουργεί. Η μνήμη; Αυτή όχι. Άλλαξε στοιβάδα και έτσι δεν είναι πια το ίδιο άτομο. Μετακινήθηκε στον περιοδικό πίνακα…

Κατάσταση υπέρθεσης…

Ο κύκλος χάνεται. Γίνεται σημείο. Σημείο στο σύστημα αναφοράς. Ένα σημείο στον χωρόχρονο. Γεγονός. Το σύστημα όμως καταρρέει. Μια δόνηση είναι αρκετή. Ταλάντωση. Και όλα φεύγουν. Τα δεδομένα κυλούν και καταπίνονται από το άπειρο. Το σημείο των δυο εμπλεκόμενων κύκλων. Εκεί και πουθενά. Το ποτό βοηθάει. Έχει μια κάποια επιρροή. Η ροή είναι επιβεβλημένη. Ο πόνος σταθερά. Η εξίσωση δεν λύνεται χωρίς μια σταθερά. Η αναζήτηση πολυετής. Δεν στάθηκε ικανό το μυαλό για την λύση του…
Λάθος δεδομένα; Λάθος σταθερά; Λάθος σύστημα αναφοράς; Αποσυνοχή;
Ακόμη και τα ηλεκτρόνια έχουν την απαγορευτική τους αρχή… Αυτό που βλέπω είναι αυτό που παίρνω. Και τι βλέπω; Αντικείμενο. Για να το δω είτε πρέπει να εκπέμπει φως, είτε να ανακλά το φως. Τα οπτικά νεύρα το εστιάζουν, φωτογραφική σύλληψη της εικόνας προς αποκωδικοποίηση.
Πίστεψα ότι…
έχασα όμως…
και την ‘γάτα’ του πειράματος δεν θα την δω ποτέ ζωντανή-νεκρή…
ποτέ δεν θα δω την κατάσταση υπέρθεσης…
όσο κι αν την φωτίσω…

‘Εξίσωση’…

Blackboard with Einstein’s handwriting, 1931. It shows calculations referring to the expansion of the universe and details about its age.

Έτσι ονόμαζε κάθε δύσκολη κατάσταση στην ζωή της. Και έτσι την διαχειριζόταν. Έπαιρνε τα δεδομένα, τα  ανέλυε, τα επεξεργαζόταν και έλυνε την ‘εξίσωση’. Σαν απόφαση, σαν επιλογή. Το σθένος της φυσικά αποδείχθηκε ότι δεν ήταν το ίδιο κάθε φορά. Άλλες φορές ήταν δυνατή και παρέσερνε κάθε τι με το μέρος της. Τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά γιατί δεν του άφηνε κανένα περιθώριο. Όμως αυτήν την φορά αισθανόταν ότι οι αντοχές της άρχισαν να φθίνουν. Η κιμωλία μικρή τόση δα στο χέρι της και ο μαυροπίνακας φάνταζε απειλητικός μπροστά της. Η ‘εξίσωση’ έπρεπε να λυθεί το συντομότερο δυνατό. Τα περιθώρια στένευαν. Ο χρόνος περνούσε. Τα μάτια όλων καρφωμένα πάνω της. Ο ιδρώτας την έλουζε. Κοιτούσε τα δεδομένα. Κοιτούσε την κιμωλία. Προσπαθούσε να σκεφτεί. Να βάλει τα δεδομένα με τέτοια σειρά ώστε η ‘εξίσωση’ να λυθεί. Να την λύσει και αυτήν όπως τόσες. Και πάντα σκεφτόταν το ίδιο πράγμα και γελούσε “Να πάρει! Φαντάσου… Ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά…” Και η ‘εξίσωση’ εκεί. Τα δεδομένα εκεί. Ο πίνακας μαύρος έχασκε μπροστά της. Και αυτή έτρεμε. Ο χρόνος κυλούσε. Όλοι περίμεναν την λύση. Την απόφαση. Από αυτήν. Έναν άνθρωπο που δεν ήξερε μαθηματικά…
Αυτή η ‘εξίσωση’ ήταν τελικά η πιο κρίσιμη από όλες. Το μυαλό της ανέλυε τα δεδομένα. Λύση καμία. Λύση πουθενά. Το μυαλό της έκαιγε. Το ίδιο και τα χέρια της. Η κιμωλία έλιωσε. Το σφουγγάρι στα χέρια της έσταζε και αυτό τον ιδρώτα της. Τα μάτια της κόκκινα.
“Δεν υπάρχει λύση…” ψιθύρισε. “Δεν υπάρχει λύση…” φώναξε. Τα δεδομένα. Δεν ήταν σωστά…
Άφησε κάτω το σφουγγάρι γύρισε σε όλους και ξαναείπε την ίδια φράση.
“Δεν υπάρχει λύση. Μου δώσατε λάθος στοιχεία, λάθος δεδομένα, γιατί; Γιατί το κάνατε αυτό; Γιατί παίξατε μαζί μου; Γιατί;”
Σιωπή. Κανένας θόρυβος. Καμία λέξη. Όλοι χαθήκαν μονομιάς. Όλα χαθήκαν μονομιάς. Τα πάντα, εκτός από την ‘εξίσωση’. Η ‘εξίσωση’ ήταν πια μπροστά της, λυμένη. Τα δεδομένα είχαν αλλάξει. Η κιμωλία μεγάλη και κάτασπρη στο χέρι της, σημάδι αλλαγής. Ο πίνακας δεν ήταν τόσο μαύρος πια. Είχε τόσα άσπρα σύμβολα πάνω του… Η λύση ήταν. Γραμμένη. Δοσμένη…
Η ‘εξίσωση’ λύθηκε…
Η ανάσα της όμως σώθηκε…
Το βλέμμα της έπεσε και τα μάτια της δακρύσανε…