Σήμερα έχω θέμα να αναλύσω! Και θα το κάνω! Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί αν δεν το κάνω θα σκάσω! Το θέμα μου είναι η κυτταρίτιδα, τα ψωμάκια (όχι αυτά τα καταπληκτικά του φούρνου!) και όλα τα συναφή! Τώρα θα μου πείτε, αυτό δεν είναι θέμα είναι απόθεμα. Και πρόβλημα μαζί. Μεγάλο. Και όσο το καλοκαίρι μπαίνει, αυτό βγαίνει. Βγαίνει στην φόρα, εννοώ. Να η κοντή φουστίτσα. Να το μαγιό. Να και η κυτταρίτιδα. Γυναικείο πρόβλημα και αυτό. Και όσο η ηλικία ανεβαίνει; Ανεβαίνει και αυτή. Λες και δεν είχαμε πολλά στο κεφάλι μας. Λες και δεν μας έφταναν. Έχουμε και την κυτταρίτιδα. Ουφ! Πόλεμος κυρηγμένος. Και οι περισσότερες από εμάς, αποκυρηγμένες. Κάνουμε τα πάντα. Γυμναστική μετά μανίας. Διατροφή με ό,τι το απίστευτο μπορούμε να σκεφτούμε. Φρούτα και λαχανικά με τα κιλά. Πίνουμε ειδικά σκευάσματα. Κυκλοφορούν τόσα, μα τόσα πολλά που στο τέλος χαζεύεις! Αλλά το πιο γνωστό σκηνικό είναι αυτό των καταστημάτων καλλυντικών. Μια φορά να σου τύχει είναι αρκετή! Φτάνεις καταϊδρωμένη μπροστά στα ράφια με τα καλλυντικά που υπόσχονται την εξαφάνιση της. Και αρχίζεις το διάβασμα. Ράφια ολόκληρα με προϊόντα καταπολέμησης. Συστατικά άγνωστα. Διευκρινήσεις από τις αισθητικούς. Φιλικό κλίμα για να είναι επιτυχημένη η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πώληση. Και ξεκινά όλο χάρη να σου λέει, κοιτώντας σε λυπημένη για το χάλι σου.
‘Αυτό δρα εκεί. Επάλειψη δυο φορές την ημέρα. Μετά βάζετε αυτήν την λοσιόν. Μια φορά την ημέρα. Και φυσικά πριν, θέλει μπάνιο με σαπούνι…’ Κάθε λογής και συστατικού, φυσικά.
‘Με καφεΐνη, δρα αμέσως… Και μάλλον χρειάζεστε επείγουσα καταπολέμηση!’ αναφωνεί για να σου τονίσει το επείγον της καταστασής σου… Λες και δεν το ήξερες…
‘Καλά αυτό δεν είναι συστατικό του καφέ; Είναι δηλαδή κάτι σαν Μην τον πιείτε, αλειφθείτε;’ λες για να σπάσεις τον πάγο. Η αντίδραση; Εισπράττεις σε όλο της το μεγαλείο μια απαξιωτική ματιά για το χιούμορ σου!
‘Υπάρχει και με φύκια…’ συνεχίζει ακάθεκτη η όμορφη και χωρίς κυτταρίτιδα προφανώς, αισθητικός.
‘Μεταξωτές κορδέλες δεν έχει;’ ρωτάς ξανά αλλά απάντηση και πάλι δεν παίρνεις. Ο διάλογος που τελικά είναι μονόλογος της ειδικού τελειώνει αφού έχεις γεμίσει την τσαντούλα σου. Και φτάνεις με πέντε το λιγότερο προϊόντα στο ταμείο. Και εκεί η κάρτα λυγίζει. Αλλά εσύ εκεί! Ατρόμητη. Και πας σπίτι. Και ξεκινάς. Και πασαλείβεσαι. Μια το ένα. Μια το άλλο. Και που χρόνος για οτιδήποτε άλλο. Όλα στην άκρη μπαίνουν. Πρωταρχικός σκοπός η κυτταρίτιδα! Και μετά από ώρες τρίψιμο και σαπούνισμα, με θολωμένο μυαλό, αναρωτιέσαι:
‘Αυτό τώρα με είπε να το πιω; Ή να αλειφθώ;’…
Σταματώ εδώ το παραλήρημα γιατί έρχεται και το αφεντικό! Το θέμα δεν ξέρω αν το ανάλυσα. Αλλά σίγουρα τα είπα και ξέσκασα… αμάν πια!
