Χωρις τονους και σημεια στιξης

επελεξα να σταματησω καθε ειδους τονισμο των λεξεων που κατεχω τελεια χωρις να είναι κεφαλαιο το αρχικο γραμμα της καθε μου προτασης και χωρις κεφαλαιο θα πορευτω οσο αντεξω κομμα οσο αντεξω να μην χειριζομαι πια κι εγω κανενα σημειο στιξης τελεια κανενα σημειο αναφορας τελεια κριμα κομμα γιατι πιστεψα ότι προσπαθουσα να εχω μια αξιοπρεπη ζωη τελεια δεν ειχα όμως μαλλον υπολογισει ολους τους αλλους τελεια ολους αυτους τους αλλους αποσιωπητικα

Κωνσταντίνος Καβάφης, Όσο μπορείς
[1913]

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

[φωτογραφια δεν βρηκα… βλεπετε καηκε κι αυτη…]

Το μυαλό του σύμπαντος ή το σύμπαν του μυαλού;

Αρχές κοσμολογίας και κβαντικής φυσικής. Μαθηματικές εξισώσεις απλές όσο και η ανάσα μας. Όσο απλή είναι δηλαδή και αυτή. Ήταν σύμπτωση θα μου πει κάποιος. Δεν υπάρχουνε συμπτώσεις θα του απαντήσω και δεν θα το αναλύσω. Το πέρασμα μου από την Στοά του Βιβλίου ήταν τυχαίο; Μπορεί. Η ανάρτηση για τα μαθήματα του κ. Νανόπουλου κρεμόταν στα μάτια μου. Δεν θα ήταν φυσικό λοιπόν να την αγνοήσω. Και έτσι πήρα και εγώ μέρος. Ήδη είμαστε στο δεύτερο μάθημα από τα πέντε συνολικά. Μια λέξη μόνο μου βγαίνει. Καταπληκτικά. Ακούγοντας τον όλοι εμείς εκεί, νιώθουμε κάθε του λέξη. Το πάθος με το οποίο μεταφέρει την γνώση είναι μοναδικό. Με λέξεις απλές αποδεικνύει αρχές. Καταγράφει αξιώματα. Σημειώσεις δεν κρατώ. Παρά μόνο αισθήματα. Συναισθήματα. Αυτά είναι η πένα μου. Και το μυαλό μου το χαρτί. Είναι μια εμπειρία ανεπανάληπτη. Που ούτε να την φανταστώ μπορούσα. Στοιχειώδη σωμάτια μπροστά μας. Η αρχή της αβεβαιότητας. Η σταθερά του Plank. Η εξίσωση της σχετικότητας. Και όλο το σύμπαν στο μυαλό να καταγράφεται. Και το μυαλό στο σύμπαν να ταξιδεύει…

Επιτέλους…

Αποφάσισε ο χρόνος να με αφήσει λίγο ελεύθερη. Εδώ και παρά πολύ καιρό ο αγαπητός Ροΐδης με είχε προσκαλέσει στο παιχνίδι ‘123’. Μέχρι τώρα δεν μπόρεσα να πάρω μέρος. Πρόσφατα ο Γιώργος με έμμεση πρόταση με κάλεσε να πάρω μέρος στα ‘Ιδιόγραφα’. Είπα να συμπτύξω τα δυο καλέσματα σε ένα. Έτσι έγραψα αυτό που πρόσταζε το πρώτο παιχνίδι, το σκανάρισα και σας το παραθέτω, όπως λέει το δεύτερο…

Παρακαλώ τους αγαπητούς υπευθύνους να έρθουν να το περιμαζέψουν…http://autographcollectors.blogspot.com/

Απλά μια ασύμμετρη ελληνική ψυχή…

Η σημαία μας

Τα λάθη μου μετρώ και απ’ αυτά ξεκινώ. Η κρίση μου μπορεί να μην είναι καθαρή όπως και τα μάτια μου. Δάκρυα τα πνίγουν και τα δυο. Κλαίω για μένα. Για το ό,τι άφησα να συμβεί. Για το ό,τι έδωσα το δικαίωμα σε κάποιους να με φέρουν σε αυτό το σημείο. Τους εμπιστεύτηκα, τι; Α! Μην νομίζετε, απλά πράγματα. Μόνο το μέλλον μου. Μόνο την ζωή μου. Μόνο το οξυγόνο μου. Μόνο τα όνειρα μου. Άρα; Τίποτα. Γιατί έτσι με βλέπουν σαν ένα τίποτα. Σαν ένα χαρτί μέσα σε ένα φακελάκι. Κυριολεκτικά όμως. Αυτό είμαι. Για το ό,τι. Για την υγεία τους. Για την παιδεία τους. Για την κοινωνία τους. Απλά μια ακόμη ψήφος καταμετρημένη. Στατιστικό στοιχείο εταιρίας δημοσκοπήσεων. Έκανα πολλά λάθη. Ναι. Πίστεψα. Ότι αν ο ένας είναι ο καλός τότε ο άλλος είναι ο κακός. Ότι αν ο ένας μου δώσει δουλειά τότε ο άλλος θα μου την πάρει. Ο φόβος είναι μέσο επιβολής. Βολής τους. Μεταξύ των δυο, εγώ. Εγώ να φοβάμαι και αυτοί να βολεύονται. Αλλά ξημερώνει η μέρα του Θεού και η ασύμμετρη απειλή θα βρίσκεται εκεί. Στην κάλπη. Και ένα να γνωρίζετε ‘κύριοι’, πλέον εγώ δεν θα είμαι μέσα στο φακελάκι. Εκεί θα βάλω λίγη στάχτη και αυτήν θα σας ρίξω. Μια ψήφος όλη δική σας που θα μυρίζει όπως και σεις. Ναι. Έτσι θα κάνω. Εγώ θα βολέψω πια τις αξίες μου και τα πιστεύω μου εκεί που τους αρμόζει, μπας και έτσι, εσείς αρχίσετε πια να φοβάσθε…

 

-Μπορεί να είναι λάθος σκεπτικό, λάθος δεδομένα, λάθος όλα, αλλά είναι ότι μου έμεινε και από αυτό πρέπει να ξεκινήσω. Αν όχι εμείς, τότε ποιοι; Οριακά είναι όλα. Χρόνος δεν υπάρχει, σώνεται όπως και το οξυγόνο μας…-

 

29/08/2007
Κρίνω αναγκαίο να κάνω την εξής διευκρίνηση:
Στόχος μου με το άνω κείμενο δεν ήταν να δώσω σε καμία περίπτωση περισσότερο βάρος στην πρόθεση ψήφου, η οποία θα έχει την μορφή του λευκού ή του άκυρου. Δεν πιστεύω ότι κάτι τέτοιο θα επιφέρει την οποιαδήποτε λύση. Στόχος μου ήταν να πω κάποια πράγματα που σκέφτηκα, απλά. Δεν είμαι παρά ένας ακόμη πολίτης ετούτης της χώρας. Την πικρία μου εξέφρασα και τίποτα άλλο. Την πικρία μου και την οργή μου για τα λάθη μου. Δεν έχω ακόμη καμία πρόθεση να συντάξω δημοσιογραφικό λόγο. Υπάρχουν ειδικοί για αυτό…
Ευχαριστώ.

Όταν η ανθρωπιά καίγεται…

…πώς να το αντέξεις; Πώς να μην δακρύσεις; Πώς να μην οργιστείς; Πώς να μην ρωτήσεις, γιατί; Γιατί όλα αυτά; Γιατί ανάθεμα με; Καμένη ιστορία χωρίς όρια…

Πάτωμα…

Ώρες πολλές. Κεφάλι σκυμμένο. Σκέψεις πολλές σαν ώρες. Ζωή σκυμμένη σαν κεφάλι. Βαρύ. Ασήκωτο. Το βλέμμα καρφωμένο με τα καρφιά μιας απόφασης. Η απόφαση πάντα έχει καρφιά. Ή καρφώνονται σε σένα ή καρφώνονται από σένα. Άσκηση δύναμης σε επιφάνεια. Επιτήρηση της παρατήρησης ώστε τίποτα να μην χαθεί. Όλα μνήμη ατόφια χωρίς παρεμβολές. Χωρίς παραβολές. Βολές μόνο κατά του εχθρού. Ο εχθρός απλωμένος στο πάτωμα. Πάτωμα απάτητο απ’ την ψυχή. Δεν πρόλαβε βλέπεις να κατέβει τόσο κάτω. Έμεινε εκεί που είναι και το βλέμμα. Έμεινε εκεί που είναι και τα καρφιά. Tο πάτωμα είναι μόνο ο απέναντι. Το μαζί του είναι μέσα σου. Εκεί ορίστηκε να είναι, εκεί το έβαλες, εκεί θα μείνει. Άσχετα με το τι καρφώθηκε από την απόφαση. Άσχετα με το που είναι η ψυχή. Άσχετα…

 

[Caught Between Floors paint by Juarez Machado]