Διόδια…

‘Κύριε,
μην μας πάρεις κι άλλο
τις απώλειες μας.

Δεν έχουμε που αλλού να μείνουμε.’

Με πόσες θολές στιγμές
μπορείς να κεράσεις μια σελίδα λευκή;
Που πρέπει να τρέξουν οι δείκτες
για να συναντηθούν με τις σκέψεις
και χέρι χέρι να φύγουν για ταξίδι στις γραμμές της;
Πόση ενέργεια πρέπει να παράγεις
για να κατακτηθεί αυτό που στο μυαλό έχεις;
Σε πόσα χτυπήματα γραφομηχανής
δεν θα πονάς πια;
Με τι είδους παραμορφώσεις
θα δεις την πραγματικότητα;
Ότι δραπετεύσαν τελικά
κι αυτές οι έρημες οι λέξεις,
που λέξεις νοικιαζόμενες ήταν
από μια ζωή άστεγης πια αγκαλιάς.

‘Τι αντικοινωνικά που είναι τα όνειρα.
Ούτε φιλίες ούτε δεσμοί
μόλις μας δουν σβήνουν
σα σπίθα έκθετη σε θύελλα.

Ανθρωποφοβία;
Ίσως τραυματισμένο γόητρο
επειδή δουλεύουν εκεί κάτω
στα ορυχεία χαμένων ευκαιριών.

Είχαν βλέπεις κι αυτά
αλλά όνειρα.’

Αγκαλιάς ακρογιάλι, θάλασσας μισής.
Όμως μια θάλασσα πως μισή την λες;
Γιατί τέτοια αταξία να θες να προκαλέσεις;
Η ισορροπία θα χαθεί και μέσα της κι εμείς.
Ήταν να γίνει, θα μου πεις.
Κι εγώ και πάλι σιωπηρός θα σε κοιτάξω.
Με κείνα τα κοιτάγματα διόδια στα δάκρυα.
Που μόνο σε όνειρα τ’ αγγίζεις.
Που μόνο στα όνειρα όμως ζωή δεν θες.
Την αλήθεια προτιμάς.
Όσο κι αν φορές φορές δεν την ανατιμάς.

‘Γιατί άραγε να με αγαπούσε απόψε
τόσο πραγματικά εκείνο το όνειρο;
Γιατί μου έλεγε κράτα με
μη μ’ αφήνεις να ξυπνήσω;

Ανησυχώ. Συνήθως
έτσι αγαπάμε την απώλεια.

Λες να μην με ξαναονειρευτεί
αυτή η πολύ συνηθισμένη απώλεια;’

Κι αν βρεις αλήθειας ανατιμημένους στόχους,
σκοπούς τους βάζεις να σε φυλάνε.
Για να μην χάσεις κάτι παραπάνω.
Τι πιο παραπάνω δεν ρωτάς.
Έδωσες κι εσύ το υστέρημα σου
χωρίς καλή πράξη να το θεωρήσεις.
Κι όμως είναι.
Οιαδήποτε πράξη απώλειας στεγανών
καλή πρέπει να θεωρείται.
Γιατί έτσι μόνο ίσως η αγάπη δεν οριοθετείτε.

[Τα, ενδιαμέσω δικών μου λέξεων, ποιήματα είναι της κυρίας Κικής Δημουλά από την τελευταία της ποιητική συλλογή ‘Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως’ και έχουν τους αντίστοιχους κατά σειρά τίτλους: Το πρόβλημα της στέγης, Μηδενός εξαιρουμένου, Εκμαγείο ενοχής.]

Το εκκρεμές μιας φωτιάς…

Τίποτα δύσκολο, για την ανάφλεξη του μυαλού, δεν είναι.
Μια φωνή. Μια εικόνα. Μια μυρωδιά. Μια λέξη.
Θηλυκά όλα και μη αναστρέψιμα.
Άπαξ και τυπωθήκαν στου ιππόκαμπου το φιλμ,
πάντα με την πρώτη ευκαιρία,
σαν εισιτήριο ακυρώνονται και προβάλλονται.
Μόνο που το δειλό τους πρόσωπο,
έρχεται μια φωτιά να τ’ αγγίξει, για να το κάνει εντυπωσιακό.
Πόσο εκκωφαντική είναι μια φλόγα τελικά.
Άλικη μείξη στιγμών. Και το πανί ακόμη καίγεται.
Με έναν ήχο, κύμα παλινδρόμησης, επαναλαμβανόμενο.
Πάει, έρχεται, όπως κι αν κοιτάς. Εκκρεμές.
Και συ; Εκκρεμής. Διαιρείς σε φλόγες.
Υπολείπεσαι συνεχόμενη. Καίγεσαι συστελλόμενη. Αντηχείς διαστελλόμενη.
Φτάνεις στα άκρα θυμίζοντας ένα αέναο, ανάερο απόσταγμα ζωής.
Ποια θερμοκρασία επιθύμησες; Του εκεί; ή του εδώ;
Και τα δυο στο τέλος το ίδιο καίνε, μονολογείς;
Φιλμ που πήρε φως χρόνων φωτιάς, σκέφτομαι…

Τοίχος…

Όλα έγιναν όπως έπρεπε.

Την παραίτηση σ’ ένα Τ σταυρώσαμε.
Όσο κι αν έκλαψα, δεν αναστήθηκε.
Καιρό μετά και το πληθυντικό ΟΙ σπάσαμε.
Από τότε σκέφτομαι,
αν απλά ένα Ο και ένα Ι μοιράσαμε
ή μπήγοντας τα μαζί, το Ø μας φτιάξαμε.
Κι ένα Χ σε κουτιά συμπληρώσαμε,
που άγνωστο θα μείνει, αν τα αναπληρώσαμε.
Κι εκείνο το Ο, θηλιά δειλή,
το βάλαμε και έψαξε κομμάτια ανάκατα, σε κάδους ψυχής.
Μας βρήκε όμως ένα Σ,
τελικό, παράπονο να μην έχουμε.

Και ο τοίχος μας, να, όπως έπρεπε χτίστηκε…

Ο φάρος…

Στιγμές εκνευρισμού μικρές, πυκνές,
φορές που και θολές θα τις έλεγες.
Κι όμως αφαιρέθηκαν και αυτές,
όταν πάνω σε λιτά σιδερένια κάγκελα περιφράχθηκαν.
Περιουσιακό στοιχείο πλέον αποτελούν,
όπως τόσα και τόσα αλλά συμπαγή υλικά,
που σε καιρό ειρήνης θέλησες να αγοράσεις.
Και θυμού κινήσεις επίσης,
σαν αναλαμπές ενός φάρου μεσοπέλαγα,
κοπής παλιάς φουρτουνιασμένης μνήμης.
Που αναμένει το ναυάγιο του κι αυτός,
από κύματα υπόστασης αμφίστομης.
Ναυάγιο, τόσης απουσίας μετρημένης,
όσης και των βουλιαγμένων σταγόνων του.

[Lighthouse Poster]

Η κορνίζα…

Βόλτες κόβει η θλίψη,
στα πεζοδρόμια των ματιών απ’ το πρωί.
Και δεν λέει να σταματήσει τούτο το πάνω κάτω,
όπως και κάθε τέτοια μέρα καθαριότητας.
Τα βλέφαρα κουρασμένα,
ήρθε στιγμή που είπανε να φύγουνε,
πόρτες κλείσανε σίγουρα, μήπως και παράθυρα;
Αδιάφορα εγκατέλειψαν. Τι ξέρουν άλλωστε αυτά
για των ψυχών τα σκονίσματα;

Κι όπως κάποιο λίγο φως μπαίνει
στο μικρό δωμάτιο του κορμιού,
όλη του την σκόνη δείχνει.
Αυτή να είναι που στο σπίτι,
μυρωδιά παλιού ξυλάδικου αφήνει;

Κι έτσι όπως όλα τα αγάλματα της μνήμης
έσκυψαν ευλαβικά να καθαρίσουν,
‘Προσέχετε’ φώναξα, σιωπώντας.
‘Προσέχετε τούτη εκεί την κορνίζα.
Δεν βλέπετε ότι στα μάτια μέσα της,
ούτε μια τόση δα σκόνη θλίψης δεν έχει;
Ήσυχη αφήστε την,
αυτή από καιρό περάστηκε με λούστρο αμνησίας.’

[photo by Wilhelm Leisten]

Ψυχοσυναρτήσεις…

Οι εμμονές του άσπρου.

Οι λέξεις του μαύρου.

Κι εγώ κάπου στο γκρι.

Μεταποιώ στοιβάδες.

Κρυφτό λες και παίζω.

Δίνω μια σκέψη και την ανταλλάσσω με λίγο ήχο.

Καμουφλάρομαι πίσω από κάθε έκρηξη.

Με καθυστέρηση 8 λεπτών.

Κόκκινο δάκρυ.

Ίσα που προλαβαίνεις.

Άηχη λάμψη…

[Guns paint by Andy Warhol]

Η ειρωνεία της αδικίας…

Δυο πατημασιές άφησα.
Χωρίς να θέλω.
Στα παπούτσια μου έναν κόσμο μάζεψα.
Τρέξε να τον δεις.
Πριν τον καθαρίσω.
Δεν είναι καθρέπτης η ματιά.
Άσε τι λένε.
Του ονείρου πόρτες είναι.
Κι εμείς τις ανοιγοκλείνουμε κατά το δοκούν.
Κι είναι κι εκείνες οι φορές που ανοιχτές τις ξεχνάμε.
Ηθελημένα.
Κι μπαίνει μέσα ο άνεμος.
Και φυσάει.
Και σκόνη γεμίζει.
Κι τα αποτυπώματα τότε υφαίνονται.
Ξεκάθαρα.
Ειρωνεία.
Η καθαριοσύνη τελικά στην σκόνη μόνο να φαίνεται…