Σταθερές…

Γέμισε τον κόσμο μου. Χάρισε μου ενέργεια. Απότρεψε όμως, το μυαλό μου, να κινηθεί σπειροειδώς προς τον πυρήνα σου. Φως και υλη τρέμουν μέσα σε όλα τα κύτταρα μου. Το κορμί, σαν κύμα καταλύει κάθε εξίσωση. Σπάει κάθε φυσική σκέψη. Αρμονικές ταλαντώσεις. Επιβεβαιωμένοι συλλογισμοί. Νόμοι αντιστρέφονται. Καταλύονται. Η ορμή μετατρέπεται σε έρωτα. Γράφεται με κιμωλία στον μαυροπίνακα της ζωής, σαν αμέτρητες εξισώσεις. Ψάχνει να βρει σταθερές. Μεταβλητές. Λιώνει όμως η κιμωλία. Δεν αντέχει στις υψηλές θερμοκρασίες των μετατοπίσεων του χρόνου. Η Αρχή της Αβεβαιότητας σφηνώνεται στις ανάσες μας. Πολλαπλασιαζόμενοι πίνακες. Τελεστές με γραμμικές ορμές. Θεμελίωση μιας ένωσης…

[ορισμοί μηχανικής ενός εν ταλάντωση κορμιού…]

[photo found in deviantART]

Fractus σημαίνει σπασμένος, κατακερματισμένος…

Γεννημένη με μια σιωπή. Ακολουθία λόγων. Απείρως περιπλοκών. Δοσμένων και δεδομένων. Κινούμενη σε εικόνες που χάνονται. Μεταβλητές που αν και υπολογίστηκαν και πάλι πλήγωσαν. Τις σιωπές. Τις λέξεις. Και το μετά και πάλι εκεί. Κι όσο κι αν διασπάς την οπτική σου, όλα τελικά είναι πάντα, τα ίδια. Ψυχή, χωρίς καμιά χρυσή αναλογία. Ακολουθία αριθμών για όλους. Ακατανόητη. Κρυμμένη. Εκεί, όπου ίσως δεν αγγίζεται. Εκεί, όπου ίσως δεν πονά. Εκεί, όπου ίσως δεν υφαίνεται. Σε πόσα μικρά κομμάτια να κόψω την καρδιά μου για να μην χτυπά; Γιατί όσο κι αν το κάνω, αυτή επαναλαμβάνεται αυτούσια σε άπειρο βαθμό μεγέθυνσης…

[άγγιξε ό,τι αντέχεις…
όχι όμως εμένα, πια…]

Ουρανέ μου…

Σ’ ένα κορμί, πόση ματιά χωράει; Ένα μυαλό, πόσο άγγιγμα αντέχει; Μια ζωή, πόση ανάσα μπορεί να δαπανήσει; Και η αλήθεια; Πού μπορεί να βρεθεί; Στο ανάμεσα μιας λέξης; Στο εκεί μιας διαδρομής; Στο πουθενά ενός αστεριού; Και το γιατί; Και το πώς; Πού χάθηκαν; Πώς έφυγαν; Γλίστρησες, χωρίς να καταναλώσεις ενέργεια. Εξίσωσες πάθη. Λάθη. Κι όλα έγιναν μνήμη. Περασμένα πάνω σε μια ψυχή, σαν επίστρωση που δεν θα την σκουριάσει. Μέταλλο χυτό. Χτυπήματα διακριτά. Και η αμμοβολή, σκόνη ενός καινοφανή αστέρα. Αλληλεπιδρώντες διπλοί αστέρες με κοινό κέντρο μάζας. Λάμψεις οι στιγμές τους. Μοιάζουν να χορεύουν ένα τελευταίο χορό. Να δίνουν ένα τελευταίο φιλί αποχαιρετισμού. Στα χείλια μου κατοίκησαν τέτοια φιλιά. Σπίτι τους το είπαν, με παραθυρόφυλλα τα δυο μου μάτια. Και τα δυο μου χέρια ζέσταναν, για να σε θέλουν για πάντα. Που ακόμη και για πάντα θα σε περιμένουν. Όχι για να ‘ρθεις. Όχι για να απαντήσεις. Απλά γιατί ο έρωτας που ένιωσα, δεν χάνεται, όσες κατακλυσμικές εκρήξεις κι αν γίνουν, σ’ όλα τ’ άστρα του ουρανού μου…

Του έρωτα ματιές είναι τ’ αστέρια τελικά;

Μονοδιάστατες ματιές χώρου τετραδιάστατου. Ανίχνευσης. Ανάκτησης. Επίθεσης λουσμένης με το φως της μυρωδιάς του έρωτα. Έτσι είναι αυτές οι καλοκαιρινές ματιές; Έτσι γεννηθήκαν; Μα σε ποιο γαλαξία κατοικούσαν μέχρι χθες; Κοντινότερος ο γαλαξίας της Ανδρομέδας. Εκεί; Ίσως. Μπορεί και αστέρια στην Ζώνη του Ωρίωνα. Εκεί λες κρεμάστηκαν για να μου ψιθυρίσουν λέξεις και νοήματα; Κι εγώ με μια σπονδυλική στήλη τόξου να κοιτώ ψηλά. Εκεί που θέλω να φτάσω για να τους μοιάσω. Για να τις δω από κοντά πια. Χέρι πέπλο απλωμένο μου χάρισαν ή απλά η νύχτα με ξεγελά; Αφρίζουν κι αυτά τα φώτα του δρόμου απ’ της καθαριότητας την μυρωδιά που απλώνεται σαν κύμα παραλίας ονειρικής. Και χάνομαι. Δεν υπάρχω κάτι τέτοιες νύχτες. Μήπως είμαι απλά ένας αντικατοπτρισμός που στα μάτια τους βλέπω;

Ακουστική επι-δίωξη;

Ο χρόνος και πάλι σπρώχνει τον χώρο. Με πιέζει. Πληθωριστικά με εκτινάσσει σε καταστάσεις πυκνότητας. Πληρότητας κενού. Καμιά σύνδεση δεν θα ήταν εφικτή. Κανένα υλικό ψυχής δεν θα ήταν ικανό να εξελιχθεί. Έλικες αδιάβατοι. Απροσπέλαστοι. Μοναδιαίοι. Αφρός που ικανοποιεί μόνο την δική του θέση. Η δική μου πουθενά. Χάθηκε σε μιας έκρηξης το δευτερόλεπτο. Γιατί τόσο κόστισε. Ένα δευτερόλεπτο. Κι όσο δαπανήθηκε τόσο ελλειπτικό είναι. Προσθέσεις ζωής αδιανόητες. Κι όμως αφαιρετικές. Εξισώσεις με λύση αδιάφθορη; Τι σημασία να έχει η λύση; Η εξίσωση δεν θα έπρεπε να υπάρξει; Ταχύτητα. Χρόνος. Πλήξη. Τελικά απόσταση μηδενικού φορτίου ήταν. Κενού. Στο μετά μόνο, από τότε, πολλαπλασιάζετε. Συνεπώς. Με άπειρες και επαναλαμβανόμενες σειρές ακολουθιών. Με καταρρεύσεις ακουστικότητας. Ναι, χτυπά σε κάποιες μεταβλητές. Αλλά κι αυτές έπαψαν να την οργίζουν. Αυτήν και εμένα. Που ποτέ δεν επιδίωξα λύση εξίσωσης να είμαι…

[photo of Equation of Room Mode]

Σκέψεις ημιακέραιες…

Γλιστράω και πάλι εκεί. Στου μυαλού τα κυκλικά δωμάτια. Τα κοιτώ και πάλι ένα ένα. Προσπαθώ να ανοίξω παράθυρα και πόρτες. Να γίνουνε και πάλι όπως πριν. Φωτεινά και γελαστά. Από μέσα. Από έξω είναι. Προσπαθώ να είναι τουλάχιστον. Αλλά μέσα θέλουν φως. Θέλουν ήχο.
Είναι βασανιστική η σκέψη του μαύρου, του σκοτεινού, της απώλειας χρώματος. Της κατάστασης που όλα, λόγω της βαρύτητας τους, καταλήγουν σε ένα σημείο. Φως ενός άστρου που κατέρρευσε, που έχασε την μάχη.
Συμπίεση μάζας από την οποία τίποτα και κανένας δεν μπορεί να διαφύγει. Ένας μοναχικός ορίζοντας γεγονότων, ανεπιβεβαίωτος. Χαμένες οι πληροφορίες. Κατέρρευσε η μάζα του μυαλού μου.
Μαζί της και εγώ. Στην πορεία όλα επιμηκύνονται. Χάνουν την ευστάθεια τους. Εντροπία της ψυχής. Δεν την επιδιώκω. Δεν την επιζητώ. Είναι εκεί όμως. Δεδομένη ήμουν. Δεδομένο είναι. Στοιχείο πράξης. Όχι απλής. Δεν είναι ούτε πρόσθεση αλλά ούτε και αφαίρεση. Όχι πια. Διαίρεση και πολλαπλασιασμός, μπορεί. Ίσον δεν υπάρχει.
Ιδιότητες στοιχείων στον περιοδικό πίνακα του μυαλού. Διαμορφώσεις. Άπειρες. Μοναδικές. Μονοδιάστατες μέσα σε περιβάλλον πολυδιάστατο. Χορδές παντού σαν ιστός με περιμένουν. Η καθαρότητα της ψυχής δεν έχει θέση, πια. Δεν έχει σημασία.
Όλα γυρίζουν με ιδιοστροφορμή ημιακέραια. Αρνητικά ημιακέραια. Οι ηλεκτρικές εκφορτίσεις μου προκαλούν υπερδιέργεση. Ανάμνηση. Ένας ιππόκαμπος στην μέση μιας θάλασσας, μιας ζωής. Μιας σκέψης…

 

[Spheres of Thought II, paint by Marlene Healey]