Ξεστολίζομαι. Από ό,τι έμεινε. Από ό,τι άντεξα. Γυμνή μέσα σ’ ένα χρόνο που δεν χώρεσα. Όμως έζησα. Και τον πέρασα, καδένα στον λαιμό. Με ένα σταυρό να μαρτυρά, ό,τι πόνεσα. Ό,τι έκλαψα. Μπερδεμένα όλα, μέσα σε μια απλότητα στιγμών κυριολεκτικά, αμφίστομων. Που με όσα φωνήεντα, σύμφωνα κι αν γράψω, δεν γράφονται. Μεταφέρθηκα παραπλεύρως. Κι όσα κι αν έχω, λίγα φαίνονται. Λιγόστεψαν ακόμη περισσότερο μετά από ‘κεινη την βροχή. Έμπασαν. Μάζεψαν. Και στο τσιγάρο το τελευταίο, μια ολάκερη ζωή, που να με πάρει. Γόνατα πληγωμένα απ’ τις λέξεις, που πια κατηφόρισαν, και δεν πονάνε. Τον πόνο, βλέπεις, η πληγή δεν τον μετρά. Άγραφη ζωή, επιμετρήσεων αμέτρητων. Χτυπά πάνω σε πόρτες, παράθυρα. Κι όσο κι αν κοιτούσα από ‘κεινο το παράθυρο, εσύ δεν φαινόσουν. Έλειπες. Έφυγες χωρίς να το καταγράψω. Να το πιστέψω. Αλάτι έμεινε πάνω σ’ ένα κύμα, γαλανό, των ματιών σου η σιωπή. Πνίγηκα. Νικήθηκα. Ναυαγός εκ των προτέρων. Δέθηκα σε ό,τι δεν πίστεψες. Κι όλες οι κλεμμένες ζωές, έμειναν χωρίς ανάσα. Με εκείνο το γαμημένο αν. Μηνύματα στάχτες. Η λαχτάρα έμεινε όμως εκεί, που κάποτε θέλησε. Σε ‘κεινο το όνειρο που εκείνοι, οι δυο, έζησαν και το στόλισαν με την αγάπη, αγάπη μαγειρεμένη σ’ ένα φαί, σ’ ένα μικρό ταβερνάκι, στο μοναδικό τους «ταξίδι στην ευτυχία». Πόσο όνειρο σπατάλησα; Πόση ζωή ξόδεψα; Και σε όλα, μια απάντηση πια χωρά. Δεν ήταν…
[photo found in deviantART]
Όσο όνειρο και να σπαταλάς, μη σε ανησυχεί. Όνειρο είναι, αγέραστο και μακράς διαρκείας…
και γω ξεστολισα με μια πρωτογνωρη μανια ~σχεδον~… πόσο διαφορετικά τα περίμενα τα πράγματα (αν πεις δε για τις γιορτες…) ένα μήνα πριν… ένα χρόνο πριν… μια ζωή πριν…. ούτε καν προσπάθησα να στολιστώ εγώ… ντύθηκα απλά “επιβιωση” και προχωρώ… προχωρώ (?)… ούτε κι εγώ δεν ξέρω τελικά….
ίσως και η δική μου απάντηση να ειναι η ίδια… απλά κάποιοι τολμούν και κάνουν την ερώτηση… φοβάμαι πως δεν έχω τόσο θάρρος…
♥ (το ξέρεις)….
(πόσο λάτρεψα κάθε σου λέξη εδώ… κι ας με πόνεσε για δικους μου λόγους… )
Δήμο, αυτό που με ανησυχεί είναι που το όνειρο είναι ανέραστο…
Greca, το “γιατί” μας, κανένας δεν θα το απαντήσει… κανένας δεν έχει τα αρχίδια να το κάνει… το έχω μάθει καλά πια… και όσο για το θάρρος; σιωπή… ούτως ή άλλως με δαύτην με στολίζουν, χρόνια τώρα…