Θεατρίνα…

Εσωτερικης καταναλωσης διαλογοι που συμπληρωνουν τον μονολογο της ζωης. Μιας ζωης που δεν λεει να ξεφυγει απο το κυνηγι της ματιας. Σε ματια βυθιζεται, για ματιες μετατοπιζεται, απο ματιες πουλιεται. Κι ολα μεσα σε μια γαμημενη σιωπη. Μ’ ενα τσιγαρο στο χερι. Εκει στο μικρο μπαλκονακι. Κοιτωντας μια πρασια, ποσες ανασες μπορεις να πνιξεις; Στα απλυτα δεντρα μην τις αφησεις να κολλησουν. Δεν αξιζει. Και οταν ακομη η μετατοπιση επηλθε, παλι και παλι, το ιδιο τσιγαρο στο στομα. Το τελευταιο. Πριν την φυγη. Πριν ολα μαζευτουν. Ποσα βηματα βαρια μπορουν να κουβαλησουν ακομη, αυτα τα ποδια; Ποσα καρφια μπορουν να δεχθουν αυτα τα χερια; Κι ολα για τουτα τα ματια. Δις. Και στο δις μου εκλεψαν το τελικο ς. Και τι ιστορια; Τι αμαρτια; Λαθη. Κι ολα τα στηθια δεν είναι ιδια. Κολλησα κομματια. Δεν το πιστευω. Οπως και τιποτα, πια. Κρασι κοκκινο πλεει σ’ ενα μυαλο που δεν εχει φυγει, απο πουθενα. Που ολοι ομως το διωξανε. Και τι; Το σ εμεινε. Δυσ-τυχία. Το παιχνιδι δεν ειχε αντιπαλο. Ρολοι αδουλευτοι. Μονη πανω στο σανιδι. Πιστευα οτι δεν ησουν απλα θεατης. Ηθελα να ειμαστε μαζι, κατω απο το φως του προβολεα που αγαπη ισως και να το λενε καποιοι τρελλοι, ερωτευμενοι. Αλλα δεν ηταν. Και γω τυφλωμενη, επαιρνα φωτια. Το οτι καηκα δεν είναι δικο σου αποτελεσμα. Ενα εισιτηριο εκοψες για να δεις ενα εργο. Και απλα δεν ηταν της ψυχης σου, αρεστο. Αδυναμη μετρουσα τα λογια μου, γιατι την αληθεια πως αλλιως να στην πω; Τι κι αν με εδιωξες; Ξημερωνει ακομη και σημερα που να με παρει…

[ατονο το κειμενο…
οπως και η ψυχη…]

[photo found in deviantART]