Το περίσσιο…
Όσο περνά ο καιρός θαρρείς και περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον. Είχα όλα τα κουράγια του κόσμου και τα ‘δωσα. Τα ‘δωσα σε ένα παρόν που απλά με περνούσε, γιατί εγώ αυτό που ήθελα, ήταν μόνο το μέλλον του. Το πίστεψα αυτό το μέλλον. Μάτωσα για να το φτάσω. Κι όταν ένιωσα ότι ίσως και να ‘ρθε, χάθηκε. Τι ζήτησα; Θεέ μου, πες μου τι ζήτησα. Να νιώθω σημαντική. Να νιώθω ότι ζω. Να νιώθω ότι δεν ξεχάστηκα. Να μου επιστραφεί αυτή η γαμημένη γυναικεία αξιοπρέπεια του dna μου. Να φεύγω. Να κοιτώ πίσω μου και να αφήνω γεμάτες, ξέγνοιαστες μέρες από μένα και από σένα. Να μην κλαίω. Να μην πονώ. Προσπάθησα τόσα χρόνια, κοντά μια ζωή. Και όλα ξαφνικά περίσσεψαν. Ό,τι πίστεψα και ό,τι επένδυσα σε ζωή και δουλειά, όλα περίσσεψαν. Κι είναι τούτο το περίσσιο που με πνίγει. Που με πληγώνει. Ξανά και ξανά. Κι έτσι όσο περνά ο καιρός θαρρείς και περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον…
[Photo found in deviantart.com]
15 Οκτωβρίου, 2009 στο 8:04 πμ
Το παρόν πάντα ξεφεύγει από τα χέρια μας, τρέχουμε να το προλάβουμε, αλλά εκείνο στο κόκινο φανάρι μεταμορφώθηκε σε μέλλον και άρχισε να τρέχει ακόμα πιο γρήγορα.
19 Οκτωβρίου, 2009 στο 11:00 πμ
Τελικά είναι το μέλλον που περισσεύει από παρελθόν; Είναι το παρελθόν που περισσεύει από μέλλον; Η μήπως το παρόν άδειο, άδειο απ’ το περισσευούμενο μέλλον;
2 Νοεμβρίου, 2009 στο 10:05 μμ
Δώστε χρόνο στον εαυτό σας και ευκαιρίες στο χρόνο.
3 Νοεμβρίου, 2009 στο 12:31 πμ
Ωραίο κείμενο πάντως… δεν περισσεύει τίποτα.