Όσο περνά ο καιρός θαρρείς και περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον. Είχα όλα τα κουράγια του κόσμου και τα ‘δωσα. Τα ‘δωσα σε ένα παρόν που απλά με περνούσε, γιατί εγώ αυτό που ήθελα, ήταν μόνο το μέλλον του. Το πίστεψα αυτό το μέλλον. Μάτωσα για να το φτάσω. Κι όταν ένιωσα ότι ίσως και να ‘ρθε, χάθηκε. Τι ζήτησα; Θεέ μου, πες μου τι ζήτησα. Να νιώθω σημαντική. Να νιώθω ότι ζω. Να νιώθω ότι δεν ξεχάστηκα. Να μου επιστραφεί αυτή η γαμημένη γυναικεία αξιοπρέπεια του dna μου. Να φεύγω. Να κοιτώ πίσω μου και να αφήνω γεμάτες, ξέγνοιαστες μέρες από μένα και από σένα. Να μην κλαίω. Να μην πονώ. Προσπάθησα τόσα χρόνια, κοντά μια ζωή. Και όλα ξαφνικά περίσσεψαν. Ό,τι πίστεψα και ό,τι επένδυσα σε ζωή και δουλειά, όλα περίσσεψαν. Κι είναι τούτο το περίσσιο που με πνίγει. Που με πληγώνει. Ξανά και ξανά. Κι έτσι όσο περνά ο καιρός θαρρείς και περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον…
[Photo found in deviantart.com]
Επι-Σκέψεις…