Τα κοιτάζω αλλά αυτά δεν γυρίζουν το κεφάλι απ’ την άλλη πλευρά. Ούτε καν το μάγουλο. Θρονιάζονται στα χέρια μου όπως ακριβώς ξεκλειδώνουν το μυαλό μου. Και πάει πάλι εκεί. Γυρίζει μέσα σε μια κλειδωνιά, καλά λαδωμένη, καλά τοποθετημένη. Τα κρατώ τόσο απαλά, μην τυχόν και τα πληγώσω. Μην τυχόν και μου φύγουν. Μην τυχόν και τα χάσω. Τα είχα βλέπεις από πάντα. Από τότε που θυμάμαι. Κρεμασμένα λουλούδια σ’ ένα μπαλκόνι που δεν βγαίνω πια. Άλλα λεπτά, άλλα χρωματιστά, άλλα επιβλητικά. Όλα μαζεμένα στου χεριού μου την παλάμη, καθημερινά. Χώνονται εκεί, κουρνιάζουν βγάζοντας ήχους μεταλλικούς. Το καθένα ξεχωριστό τόσο, όσο και μόνο. Χάσανε το ταίρι τους, όταν εμείς ξεκλειδώσαμε και πετάξαμε μια ζωή. Και είναι πια αλλού οι κλειδαριές και αλλού τα κλειδιά τους. Μακριά η μια απ’ το άλλο. Εσύ κράτησες τις κλειδαριές κι ‘γω τα κλειδιά. Κι όταν κάτι δυαδικό σπάει, σπάει η συνέχεια, ο χώρος, ο χρόνος. Κομμάτια κλειδιών λοιπόν, κομμάτια ψυχών…

[Photo found in deviantart.com]