Ζωή, πέτρινο σκαρί…
Σμιλεύτηκα σ’ ένα πέτρινο σκαρί που δεν αντέχει άλλο ταξίδι. Μπάζει από παντού αλμύρα και κύματα. Πανιά χιλιομπαλωμένα όπως και οι χίλιες μέρες απουσίας τους. Που χιλιάδες φλόγες σαν τάματα στον ουρανό άναψε. Και στα χείλια αλείφτηκε σαν παγωτό λεμόνι. Μην ρωτάς. Καραβάκι μικρό κι η ψυχή, θαρρείς αταξίδευτη όσο και κεινο το παιδικό τραγουδάκι…
[Photo found in deviantart.com]
10 Αυγούστου, 2009 στο 1:56 μμ
σαν εκείνα τα σκαριά τα σμιλεμένα σε βράχους των δωδεκανήσων…
που ταξιδεύουν στον χρόνο έξω από θάλασσες και καπετάνιους…
αλλά τα χτυπάει η αλμύρα και ο θαλασσινός αέρας…
αφήνοντας επάνω τους σημάδια ανεξήτηλα…
μένουν εκεί να θυμίζουν στιγμές σημαντικές…
καράβια μεταφορείς μνήμης και θύμισης…
είχα καιρό να περάσω…
είχα καιρό να βρεθώ…
την καλησπέρα μου αγαπημένη μου…
11 Αυγούστου, 2009 στο 2:08 μμ
“Καραβάκι μικρό η ψυχή”
μα τόσο ατίθαση
στέκει ολόρθα σε κύματα και ανέμους
κι όταν λυγίζει
καθρεφτίζεται στον βυθό της μνήμης
αναγνωρίζει τα παλιά σημάδια
και το ταξίδι αρχινά
αγέρωχα αψηφώντας την οργή των θεών…
23 Αυγούστου, 2009 στο 1:04 μμ
Αταξίδευτο καράβι….
13 Σεπτεμβρίου, 2009 στο 9:43 μμ
καλησπερα!0μ0ρφο κειμενο