Διάχυτος ήχος, σπάει τα δεσμά της σιωπής που με σκεπάζει. Ήχος αλλιώτικος, γνωστός και άκρως παραπεμπτικός. Πέφτουν ζάρια επιθυμώντας να σχηματίσουν συνδυασμούς νίκης. Πέφτουν πάνω σε ξύλινη επιφάνεια επιλέγοντας έναν χώρο κενό. Τα πούλια στριμωγμένα στις γωνιές, γιατί συνήθως από ‘κει χάνεις την πολυπόθητη νίκη. Θέμα νίκης και επικράτησης. Στρατηγικής και παράταξης δυνάμεων. Στο μυαλό μου δεν ξέρω τι θα ήθελα να ήμουν. Μέρος του παιχνιδιού ή ένας από τους δυο αντιπάλους…
[…]
Είναι άσκοπο χωρίς διάθεση να έχεις κάπου μια θέση. Μερικές φορές το μόνο που κρατάς είναι μια επίθεση. Και σου μένει μια αντιπαράθεση. Θέσεις σε διαφορετικές στιγμές που μια ζωή μαζεύουμε. Και έρχεται ο χρόνος και τις κάνει παρελθόν. Για πες μου όμως; Πόσο παρελθόν χωρά σε ένα λεπτό και δεκαεπτά δευτερόλεπτα; Πόσο;

[Photo found in deviantart.com]