Η των ρημάτων φωνή…
Μην με ρωτήσεις τίποτα άλλο. Έχασα βλέπεις τις απαντήσεις μου. Μπορεί κάπου ίσως και να μου έπεσαν. Λες να φοβηθήκαν κι αυτές; Λες να είναι κάπου κρυμμένες; Λες κάποια στιγμή να φανερωθούν; Και τότε; Τι να τις κάνω τότε; Σε τι θα με ωφελήσουν τότε, απαντήσεις που από πριν έπρεπε να είχαν δοθεί; Δεν ξέρω, τι να σου πω. Σταματάω ξες μερικές φόρες και κοιτάζω όλα τα σύμφωνα και όλα τα φωνήεντα που κάποτε ξεστομίστηκαν. Και παγώνω. Τι ειρωνεία! Εδώ εγώ θέλω να είχα κρυφτεί. Γιατί μην νομίζεις, και εγώ είχα φοβηθεί. Περισσότερο ίσως κι από αυτές τις απαντήσεις. Ίσως και να έπρεπε να είχα κρυφτεί. Αλλά ποιος θα μου έδινε τούτο το δικαίωμα; Σίγουρα όχι εγώ…
Δίνουμε και δινόμαστε. Κι αυτά είναι οριστικά και αμετάβλητα. Η κατοπινή τους διαχείριση ποσώς τους ενδιαφέρει. Δεν υπάρχουν για να σκέπτονται. Υπάρχουν απλά. Όσο απλό μπορεί να είναι το ρήμα υπάρχω. Το ρήμα δίνω. Παθητική δίνομαι. Κι όταν στην παθητική φτάσει ένα ρήμα πονάει τόσο όσο κι οτιδήποτε οριστικό και αμετάβλητο…
[Ρήματα παθητικής φωνής:
δείχνουν ότι κάποιος ή κάτι παθαίνει,
δέχεται μια ενέργεια από άλλον,
ερμηνεία από το λεξικό της
Πύλης για την ελληνική γλώσσα]
[Photo found in deviantart.com]
2 Μαρτίου, 2009 στο 7:44 μμ
Πονάει πάντα το οριστικό και αμετάβλητο? Ίσως όχι οταν προϋπάρχει απόφαση ζωής. Όμορφη η παθητική φωνή, ομορφότερο το δόσιμο, το ξόδεμα … κάθε μορφής.
Την καλησπέρα μου
3 Μαρτίου, 2009 στο 11:40 πμ
Μα όταν αγαπάμε παθαίνουμε, όταν αγαπιόμαστε πάλι παθαίνουμε. όταν ερωτευόμαστε πάλι παθαίνουμε. Τι να σου κάνει μία γραμματική, πόσο γρήγορα μπορεί να παρακολουθεί την εξέλιξη μιας γλώσσας;
σ.σ. Τα ρήματα παθητικής ΔΙΑΘΕΣΗ΅δέιχνουν ότι κάποιος παθαίνει. Τα ρήματα παθητικής φωνής, μπορέι να έχουν και διάθεση ενεργητική (π.χ. έρχομαι) ή Μέση -που να επιστρέφει η ενέργεια στο υποκείμενο (π.χ. ξυρίζομαι).