13/08/2008
Η ζωή μου δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είμαι σαν άνθρωπος. Την πήρα την έγδαρα, κατόπιν προτροπής, από το γιώτα ίσα με το πι* αλλά δεν κατάφερα τίποτα. Κολλημένη πάνω μου μένει, υποδόρια ευχή μιας νεράιδας που ποτέ δεν ονειρεύτηκα. Που ποτέ δεν νοστάλγησα. Και που πάντα όμως έχω στο πλάι μου…
* Οδυσσέας Ελύτης Ο μικρός ναυτίλος
Από σένα η άνοιξη εξαρτάται…
Πιάσε το πρέπει από το γιώτα και γδάρε το ίσα με το πι…
[Photo found in deviantart.com]
13 Αυγούστου, 2008 στο 10:09 μμ
Βασιλικούλα μου, πού να πάει η ζωή μας ; Κολλημένη στο δικό μας το απάγγιο ειναι κι αυτή, ανασφαλής και φοβισμένη όπως κι εμείς.
σε φιλω
14 Αυγούστου, 2008 στο 1:15 μμ
No news means good news ακόμα κι αν έτσι σε “χάνουμε” μπλογκικώς!
15 Αυγούστου, 2008 στο 10:32 πμ
Έτσι είναι η ζωή. Αλλά κι αλλιώς. Το θέμα είναι να τη ζούμε όσο πιο έντονα και θαρρετά μπορούμε. Μέρα καλή
18 Αυγούστου, 2008 στο 2:16 μμ
Πολύ σκληρή η ζωή, ειδικά αυτή που τελικά μας γδέρνει. Εξαίρετο κομμάτι, καλή μου.
18 Αυγούστου, 2008 στο 8:31 μμ
Κι’ από τη “η” μέχρι το “ζ” αν την έγδερνες… όσο μικρή κι’ αν φαίνεται η διαδρομή, η ζωή τα δικά της θα κάνει….
Πολύ όμορφη η ανάρτησή σου.
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
19 Αυγούστου, 2008 στο 8:48 μμ
Καλως σε βρηκα!:)
21 Αυγούστου, 2008 στο 7:24 μμ
Nai λοιπόν!
Ακριβώς έτσι.
22 Αυγούστου, 2008 στο 7:03 μμ
Ναι, αλλά που είσαι?
25 Αυγούστου, 2008 στο 6:37 μμ
@σε ολους
σας ευχαριστω που περασατε μεσα στο καλοκαιρι και μου αφησατε μια σκεψη σας… κατι αλλο περισσοτερο δεν μπορω να πω παρα…
καλο χειμωνα να εχουμε…