Κοινή ζωή…

Φωνή βραχνή. Υπόκωφη σαν κύμα. Που κρύβει μέσα του μια τρικυμία. Που θέλει απλά το κορμί σου για να φουντώσει και να μας πνίξει μέσα της. Έτσι είναι η φωνή μου κάθε φορά που σε βλέπω. Γι’ αυτό δεν σου μιλούσα. Δεν ήθελα να με ακούσεις. Θα με καταλάβαινες. Είμαι σίγουρος. Ξέρεις άλλωστε απ’ αυτά. Έτσι όπως κάθεσαι απέναντι μου, βλέπω τα πόδια σου. Τα δάχτυλα σου. Μικρές μπουκίτσες ηδονής. Μου ‘ρχεται να χυμήξω ανάμεσα τους. Να χωθώ κι ας χαθώ. Και θέλω τόσο να χαθώ μέσα σου. Εκεί. Στης μήτρας σου την ζέστη, βουτιά να κάνω. Να απλώσω πάνω σου κάθε πόθο και κρυφή μου επιθυμία. Και μου έχεις δώσει τόσες. Μόνο μ’ ένα τίναγμα των μαλλιών σου. Μ’ ένα άγγιγμα του στήθους σου, όταν διορθώνεις τάχα την μπλούζα σου. Μπλούζα δεύτερο δέρμα. Κολλημένο πάνω σου. Σε σημεία κλειδιά που εγώ θέλω να κλέβω. Σε σκέφτομαι αυτές τις ατελείωτες νύχτες που δεν μου χαρίζεσαι. Που δεν μου δίνεσαι. Πιθανά σενάρια αποπλάνησης. Όχι δικής σου. Δικής μου. Γιατί είμαι σίγουρος ότι θα με αποπλανήσεις. Σε άλλους κόσμους. Δικούς σου. Θεέ μου, πόσο σε θέλω. Πόσο θέλω να σε κρατήσω στα χέρια μου γυμνή. Ημίγυμνη. Σε φαντάζομαι με ό,τι απαραίτητο δεν θα ήταν περιττό. Να χιμάω πάνω σου και με τα χέρια μου να σε κατασπαράζω. Να σε κομματιάζω, να δω τι κρύβεις και με ζαλίζεις έτσι. Να σε πάρω τόσο δυνατά ώστε ο πόνος να μην αρκεί να μας πονέσει. Να σε βουτήξω μέσα μου. Στα υγρά μου. Σαν παιδί να κολυμπήσω στα δικά σου. Να σε πιω. Να με μεθύσεις. Και με τα κεφάλια γερμένα σε μια ανατολή, μιας αδιάφορης μέρας, να γελάσουμε τον χρόνο που μας κλέψανε…

Για σένα και μόνο…

Έμεινε ακίνητη. Δεν πίστευε αυτό που διάβαζε. Η κάρτα της έπεσε απ’ τα χέρια, μαζί με τα τριαντάφυλλα, στο πάτωμα. Πάντα της έκανε εκπλήξεις αλλά αυτή ήταν τόσο, τόσο δική της. Είχε πάντα έναν τρόπο να της θυμίζει ότι το πάθος μπορεί να ζει για πάντα, ακόμη και μετά από τόσα χρόνια κοινής ζωής…

[A Couple paint by Fernando Botero]