Κλωστές κερασμένες σε βελόνες μνήμης. Κόκκινες. Σαν φωτιές που περιμένουν να ραφτούν πάνω στο δέρμα. Να σχηματίσουν ένα περίγραμμα ορατό. Αντιληπτό. Να σε σχηματοποιήσουν για μια ακόμη μέρα. Όσο αυτή διαρκεί για τον καθένα. Ραμμένες πάνω τραβάνε το δέρμα σε κατευθύνσεις που οι ματιές επιλέγουν. Αόρατες. Αυτό σε στενεύει ώρες ώρες. Αλλά επιβάλλεται. Αλλιώς στους δρόμους μιας ζωής απροσδιόριστης θα χαθείς…

Κι έτσι ένα κορμί κεντημένο σε σχήματα τρωτά, αποκτάς. Που κάθεται. Που σηκώνεται. Που περπατά. Που ονειρεύεται. Κι όλα αλλάζουν κάθε που θυμώνει. Που μιλάει. Που ακούει. Φουσκώνει τότε θαρρείς περήφανο, από ένα αίσθημα πληρότητας απλήρωτης. Διόδια επιβολής αντιτίμου υπέρογκου. Απλησίαστου. Απροσπέλαστου. Κινήσεις τυπικές. Καλημέρες κεντημένες και αυτές σε κομμάτια πανί. Παίρνεις το ψαλίδι της ζωής και αρχίζεις να τις κόβεις. Να έχεις μια για κάθε ξημέρωμα. Τις μετράς αλλά δεν φτάνουν. Στιγμές υπάρχουν που χάνεις αυτά με το ‘καλή’ πάνω και άλλες που χάνεις αυτά με το ‘μέρα’. Απώλειες σε στοίβες μετράς. Ξέφτια μένουνε τριγύρω. Καμιά σκούπα ανάμνησης δεν μπορεί να τα μαζέψει. Δεν μπαίνουν σε καμιά σακούλα σκουπιδιών. Κανένας κάδος αυτού του κόσμου δεν τα χωρά. Μένουν να πλανιούνται στον αέρα μιας ανάσας πνιγμένης σ’ ένα α και σ’ ένα χ. Σε κύκλους και σε σταυρούς. Ρόδες που γυρίζουν. Που δεν είναι όμως σαν αυτές του λουνα παρκ…

Βελονιές χαραγμένες στην ψυχή, ράμματα εγχείρησης είναι φορές που μοιάζουν τούτες οι κλωστές. Και συ περιμένεις τον χρόνο να έρθει να τις αλλοιώσει μπας και κάποτε κοπούνε και σχήμα το σώμα σου αλλάξει…

[Photo found in deviantart.com]