Μόρια σιωπής…

Έχεις σκορπισθεί, έχεις εισχωρήσει σε κάθε μόριο του κόσμου μου. Με αγγίζεις όταν το πρωινό αεράκι απαλά με χαϊδεύει. Μου ψιθυρίζεις με ήχους που κατακλύζουν τον λαβύρινθο. Με κοιτάς μέσα απ’ τις βιτρίνες που διαδοχικά επαναλαμβάνονται. Κυλάς απεγνωσμένα σε κάθε αρτηρίας μου την διαδρομή. Τρέχεις μαζί με τα δευτερόλεπτα που περνάνε πάνω στο ρολόι της ημέρας μου. Υπάρχεις παντού όπου υπάρχω…
[…]
Στέκεσαι και στην οθόνη του υπολογιστή μου, αναβοσβήνοντας στην μαύρη γραμμή του επεξεργαστή. Περιμένεις να σε μετακινήσω καθώς τις σκέψεις μου γράφω. Γραμμή την γραμμή να σε ξεδιπλώσω. Το κάνω, τυλίγοντας εμένα. Με τεμαχίζω, συνειδητά, σε λέξεις. Σε σημεία στίξης. Με απλώνω σε ρήματα. Με ρίχνω στων ουσιαστικών την πυρά. Με τεντώνω ανάμεσα στις τελείες και στα κόμματα. Και στης εικόνας αυτής τις γωνιές, σε κάποια σκιά συνήθως, με ξαπλώνω αποκαμωμένη. Είναι ευτυχώς όμως και κείνα τα αποσιωπητικά που ίσως πάντα στο τέλος να με λυτρώνουν και ένα κενό ανάμεσα μας ν’ αφήνουν. Κενό ορίων σιωπής που και στα μόρια του κόσμου μας υπάρχει τελικά…
10 Ιουλίου, 2008 στο 4:36 μμ
Γοητευμένος ..με την “σιωπή” σου
10 Ιουλίου, 2008 στο 7:12 μμ
Δεν έχω λόγια. Κατέγραψες υπέροχα τη σιωπή. Σε φιλώ.
11 Ιουλίου, 2008 στο 12:01 μμ
Ωφέλιμη μα και… επικίνδυνη όταν γίνει εθισμός!
Και τώρα… σιωπή!
11 Ιουλίου, 2008 στο 7:57 μμ
Και αν τεμαχιστούν και άλλο τα μόρια της; θα φτάσουμε στο κβάντο της; Θα γνωρίσουμε τη θέση του ή δεν θα μας αφήσει η αλληλεπίδραση μαζί του;
12 Ιουλίου, 2008 στο 9:15 πμ
Εμβατηριο σιωπης θα το ονομάτιζα.
καλημέρα Βασιλικούλα και καλές διακοπές, οψοτε εγκαταλείψεις τις πόλεις
12 Ιουλίου, 2008 στο 7:56 μμ
Μια σιωπή που λέει πολλά…
13 Ιουλίου, 2008 στο 2:48 μμ
Έχω χωρέσει της ψυχής μου του βάλτους σε λέξεις.
Σε κρατώ απ’ το χέρι γλυκιά μου ζωή.
Κάθε φορά που θα προσπαθήσεις ν’ ανασάνεις πλάι στο κύμα θα παίρνω την ανάσα να την βυθίζω εκεί μέσα.
Κάθε βήμα που θ’ αφήνω πάνω στο χώμα εκείνο θα χάνεται.
Παντού υπάρχει, να το θυμάσαι…
13 Ιουλίου, 2008 στο 10:12 μμ
Απο αυτα δεν αποτελουμαστε?…
14 Ιουλίου, 2008 στο 8:41 πμ
Εκκωφαντική η σιωπή σου. Λέει πολλά
14 Ιουλίου, 2008 στο 12:23 μμ
Γεια σου Βασιλικη!
ομολογω οτι ολον αυτον τον καιρο αναμεσα σε αλλα μου ελειψαν αυτα ακριβως τα λογια σου… που καθομουν και τα απολαμβανα στη σκεψη μου σαν εκλεινα τον υπολογιστη μες στη σιωπη της ημερας….
υπεροχο οπως και τοσα αλλα αλλωστε…
Σε φιλω…