Έχεις σκορπισθεί, έχεις εισχωρήσει σε κάθε μόριο του κόσμου μου. Με αγγίζεις όταν το πρωινό αεράκι απαλά με χαϊδεύει. Μου ψιθυρίζεις με ήχους που κατακλύζουν τον λαβύρινθο. Με κοιτάς μέσα απ’ τις βιτρίνες που διαδοχικά επαναλαμβάνονται. Κυλάς απεγνωσμένα σε κάθε αρτηρίας μου την διαδρομή. Τρέχεις μαζί με τα δευτερόλεπτα που περνάνε πάνω στο ρολόι της ημέρας μου. Υπάρχεις παντού όπου υπάρχω…
[…]
Στέκεσαι και στην οθόνη του υπολογιστή μου, αναβοσβήνοντας στην μαύρη γραμμή του επεξεργαστή. Περιμένεις να σε μετακινήσω καθώς τις σκέψεις μου γράφω. Γραμμή την γραμμή να σε ξεδιπλώσω. Το κάνω, τυλίγοντας εμένα. Με τεμαχίζω, συνειδητά, σε λέξεις. Σε σημεία στίξης. Με απλώνω σε ρήματα. Με ρίχνω στων ουσιαστικών την πυρά. Με τεντώνω ανάμεσα στις τελείες και στα κόμματα. Και στης εικόνας αυτής τις γωνιές, σε κάποια σκιά συνήθως, με ξαπλώνω αποκαμωμένη. Είναι ευτυχώς όμως και κείνα τα αποσιωπητικά που ίσως πάντα στο τέλος να με λυτρώνουν και ένα κενό ανάμεσα μας ν’ αφήνουν. Κενό ορίων σιωπής που και στα μόρια του κόσμου μας υπάρχει τελικά…