Ύπνος που μυρίζει λεβάντα. Μάτια κλειστά, φράγματα που συγκρατούν τόνους υγρής ζωής. Ζέστη πηχτή, υφαντό μπλεγμένο στον αργαλειό σειρά σειρά. Τοίχοι υγροί από ανάσες κομμένες με χειρουργική λεπίδα. Ήχοι κλιματιστικών, ρυθμιστές μιας θερμοκρασίας εσωτερικής που ιδανική δεν θα γίνει ποτέ. Κι εσύ μέσα σ’ αυτά περπατάς στις άκρες των ποδιών σου. Αέρας θαρρείς και έγινες. Μεταβάλλεσαι στις γωνιές. Κυκλοφορείς χωρίς περιορισμούς. Ελεύθερη πορεία μπροστά. Αδιέξοδο πίσω. Καμιά διασταύρωση. Καμιά διάβαση. Ό,τι κόκκινο το έσβησες. Για πες μου τότε, σε ποιανού κόσμου το φανάρι περιμένεις;
[…]
Ποτό που κυλάει μέσα μου, η νύχτα. Η επόμενη, αυτή, η χθεσινή. Όλες. Άλλες φορές καίει, όπως το οινόπνευμα πάνω στην πληγή. Άλλες, απλά χάνεται. Ακολουθεί δικούς του δρόμους κάθε φορά. Πάντα καταλήγει όμως στην ψυχή. Τέλος διαδρομής το εκεί της. Στάση τελευταία κάθε νύχτας που με προσπερνά…
[…]
Ήλιος να σε σκεπάζει. Βροχή να σε λιώνει. Λίμνες να σχηματίζεις που μέσα τους βουτώντας θα χαθώ. Θα κρυφτώ. Θα πάψω να πονώ. Είναι λένε, λιγότερος ο πόνος όταν σε υγρό τον βουτάς. Τότε όμως γιατί αυτός θεριεύει στα δάκρυα μου;
[…]
Επιθετικές ματιές απροσδιόριστης έντασης. Χτυπάς τις λέξεις μου, πάνω μου. Σημάδια αφήνουν. Περιμένουν ανταπόδοση. Περίμενα κι εγώ. Δεν την βρήκα…
Υπέροχες σκέψεις…
Έσυ τις λες μισές, εγώ τις βλέπω γεμάτες ικανότητα να σε ταξιδεύουν…
Ειδικά το πρώτο κομμάτι. Ένας κόσμος που έχει ξεφύγει. Δίχως περισυλλογή, δίχως φράγματα, δίχως την παραμικρή εγκράτεια, οδευεί εμπρόσθια σε ένα μέλλον που αγνοεί και πάντα θα αγνοεί. Ποιο μέλλον να σε ακούσει όταν σκορπάς τις ρίζες του; Αυτός ο καταρραμένος άνθρωπος του 21ου αιώνα… Κυνηγός του τίποτα, του ασήμαντου ερωμένη!
Ελπίζω να μην σε ενοχλεί η προσπάθεια μου να ακολουθήσω τα κειμενά σου μέσα απ’ το δικό μου πρίσμα…
“Είναι λένε, λιγότερος ο πόνος όταν σε υγρό τον βουτάς. Τότε όμως γιατί αυτός θεριεύει στα δάκρυα μου;” Ο πόνος γίνεται λίγο πιο ανεκτός όταν κατανοείς την αιτία του, όχι όταν προσπαθείς να τον απαλύνεις με γιατροσόφια. Όμορφο κείμενο και με ουσία:)