Διόδια…

‘Κύριε,
μην μας πάρεις κι άλλο
τις απώλειες μας.

Δεν έχουμε που αλλού να μείνουμε.’

Με πόσες θολές στιγμές
μπορείς να κεράσεις μια σελίδα λευκή;
Που πρέπει να τρέξουν οι δείκτες
για να συναντηθούν με τις σκέψεις
και χέρι χέρι να φύγουν για ταξίδι στις γραμμές της;
Πόση ενέργεια πρέπει να παράγεις
για να κατακτηθεί αυτό που στο μυαλό έχεις;
Σε πόσα χτυπήματα γραφομηχανής
δεν θα πονάς πια;
Με τι είδους παραμορφώσεις
θα δεις την πραγματικότητα;
Ότι δραπετεύσαν τελικά
κι αυτές οι έρημες οι λέξεις,
που λέξεις νοικιαζόμενες ήταν
από μια ζωή άστεγης πια αγκαλιάς.

‘Τι αντικοινωνικά που είναι τα όνειρα.
Ούτε φιλίες ούτε δεσμοί
μόλις μας δουν σβήνουν
σα σπίθα έκθετη σε θύελλα.

Ανθρωποφοβία;
Ίσως τραυματισμένο γόητρο
επειδή δουλεύουν εκεί κάτω
στα ορυχεία χαμένων ευκαιριών.

Είχαν βλέπεις κι αυτά
αλλά όνειρα.’

Αγκαλιάς ακρογιάλι, θάλασσας μισής.
Όμως μια θάλασσα πως μισή την λες;
Γιατί τέτοια αταξία να θες να προκαλέσεις;
Η ισορροπία θα χαθεί και μέσα της κι εμείς.
Ήταν να γίνει, θα μου πεις.
Κι εγώ και πάλι σιωπηρός θα σε κοιτάξω.
Με κείνα τα κοιτάγματα διόδια στα δάκρυα.
Που μόνο σε όνειρα τ’ αγγίζεις.
Που μόνο στα όνειρα όμως ζωή δεν θες.
Την αλήθεια προτιμάς.
Όσο κι αν φορές φορές δεν την ανατιμάς.

‘Γιατί άραγε να με αγαπούσε απόψε
τόσο πραγματικά εκείνο το όνειρο;
Γιατί μου έλεγε κράτα με
μη μ’ αφήνεις να ξυπνήσω;

Ανησυχώ. Συνήθως
έτσι αγαπάμε την απώλεια.

Λες να μην με ξαναονειρευτεί
αυτή η πολύ συνηθισμένη απώλεια;’

Κι αν βρεις αλήθειας ανατιμημένους στόχους,
σκοπούς τους βάζεις να σε φυλάνε.
Για να μην χάσεις κάτι παραπάνω.
Τι πιο παραπάνω δεν ρωτάς.
Έδωσες κι εσύ το υστέρημα σου
χωρίς καλή πράξη να το θεωρήσεις.
Κι όμως είναι.
Οιαδήποτε πράξη απώλειας στεγανών
καλή πρέπει να θεωρείται.
Γιατί έτσι μόνο ίσως η αγάπη δεν οριοθετείτε.

[Τα, ενδιαμέσω δικών μου λέξεων, ποιήματα είναι της κυρίας Κικής Δημουλά από την τελευταία της ποιητική συλλογή ‘Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως’ και έχουν τους αντίστοιχους κατά σειρά τίτλους: Το πρόβλημα της στέγης, Μηδενός εξαιρουμένου, Εκμαγείο ενοχής.]