Ζωή πες ότι είναι, καλοκαιρινή…

Εικόνες καλοκαιριού, κρεμασμένοι πίνακες εικαστικής έκθεσης. Ξετρυπώνουν μέσα από καλοκαιρινά ημιδιαφανή μπλουζάκια. Περπατάνε πάνω στα λεπτά τους σανδάλια. Γλιστράνε πάνω σε καλοξυρισμένα δέρματα. Κρύβονται κάτω από πλατύγυρα καπέλα, στολισμένα με φρούτα που λες και ξέφυγαν απ’ τους κρεμαστούς κήπους μιας κάποιας Βαβυλώνας. Ρίχνονται μέσα σε λόγια, σιρόπι καραμέλα. Φλερτάρουν μαζί μας, ασύστολα και ξεδιάντροπα, όπως και ο ήλιος που χρόνια τώρα μας γερνά. Κυλάνε στον λαιμό, δροσερό νερό μιας Ιθάκης που πιστέψαμε ότι βρήκαμε. Ξαπλώνουν πάνω στα σεντόνια τα καυτά με κορμιά βρεγμένα απ’ του έρωτα τις σταγόνες. Όλα ηχούν όπως μια συμφωνία ορχήστρας ξελογιασμένης απ’ την ίδια της την μουσική. Ρέουν στα μεσημεριάτικα τραπέζια που σηκώνουν το βάρος μιας ακόμη ημέρας. Τροφή ματιών πεινασμένων για αγάπη επιπόλαιη αλλά τουλάχιστον υπαρκτή. Έστω και μόνο στου μυαλού τον καναπέ. Δυο βουλιάγματα να μένουν εκεί, απ’ όπου ένα κορμί σηκώνεται, για να κλειστεί και πάλι σε περίγραμμα ανθρώπινο. Ελπίδες που λιάζονται είναι τέτοιες εικόνες. Χωρίς ποτέ να φορούν αντηλιακό με άρωμα καρύδας. Βλέπεις, θέλουν να καούν. Να τσουρουφλιστούν. Να στραγγίξουν μια ζωή ονόματος καλοκαιρινή. Ιστορία σε μια χειμωνιάτικη νύχτα να την πουν. Για να έχουν κάτι να λένε. Κι όταν κινείσαι μέσα σε τέτοιες εικόνες έκθεσης, πώς να μην νιώσεις το βάρος της υπόστασης τους; Δημιουργηθήκαν για να σε κάνουν να τις ζηλέψεις. Να τις ποθήσεις. Λάγνο κορμί σου προσφέρουν αφαιρώντας σου όλες τις άμυνες. Γιατί πόσες να έχεις πια;

[Adam and Eve paint by Tamara de Lempicka]