Το εκκρεμές μιας φωτιάς…

Τίποτα δύσκολο, για την ανάφλεξη του μυαλού, δεν είναι.
Μια φωνή. Μια εικόνα. Μια μυρωδιά. Μια λέξη.
Θηλυκά όλα και μη αναστρέψιμα.
Άπαξ και τυπωθήκαν στου ιππόκαμπου το φιλμ,
πάντα με την πρώτη ευκαιρία,
σαν εισιτήριο ακυρώνονται και προβάλλονται.
Μόνο που το δειλό τους πρόσωπο,
έρχεται μια φωτιά να τ’ αγγίξει, για να το κάνει εντυπωσιακό.
Πόσο εκκωφαντική είναι μια φλόγα τελικά.
Άλικη μείξη στιγμών. Και το πανί ακόμη καίγεται.
Με έναν ήχο, κύμα παλινδρόμησης, επαναλαμβανόμενο.
Πάει, έρχεται, όπως κι αν κοιτάς. Εκκρεμές.
Και συ; Εκκρεμής. Διαιρείς σε φλόγες.
Υπολείπεσαι συνεχόμενη. Καίγεσαι συστελλόμενη. Αντηχείς διαστελλόμενη.
Φτάνεις στα άκρα θυμίζοντας ένα αέναο, ανάερο απόσταγμα ζωής.
Ποια θερμοκρασία επιθύμησες; Του εκεί; ή του εδώ;
Και τα δυο στο τέλος το ίδιο καίνε, μονολογείς;
Φιλμ που πήρε φως χρόνων φωτιάς, σκέφτομαι…