Metro, Μετράς;

Ξυπνάω. Σηκώνομαι. Πλένομαι. Χτενίζομαι. Ντύνομαι. Βγαίνω. Κλειδώνω. Περπατάω. Στέκομαι. Περιμένω. Ανεβαίνω. Επικυρώνω. Κατεβαίνω. Ακυρώνω. Κατεβαίνω. Αναμένω.

Μετρώ. Κοιτώντας γύρω μου σαστίζω. Είναι φορές που τούτη η πολυκοσμία με φοβίζει. Με κάνει να κουμπώνω λειτουργίες. Είναι όμως και άλλες που μου αρέσει. Χάνομαι πιο εύκολα έτσι. Μετρώ. Διασπώνται σκέψεις, θέσεις, προθέσεις, υποθέσεις. Στροβιλίζονται μέσα στου τεχνητού αέρα τις σταγόνες. Σε μια υγρασία προστατευμένη. Υπόγεια. Τεχνητή. Όπως και όλα γύρω μου. Φως. Ήχοι. Εικόνες. Μετρώ. Συρμοί αναδενόμενοι. Επιβίβασης. Αποβίβασης. Και ξαφνικά ένα βήμα πιο πίσω. Παιχνίδι με μένα. Μετρώ. Να χάσω αυτόν να πάρω τον επόμενο. Σιγά την καθυστέρηση. Και εκεί που φεύγει και βλέπεις να μπαίνει σε μια φυλακισμένη αγκαλιά γεμάτη σκοτάδι, συνειδητοποιείς το πόσο μόνος είσαι μέσα σε αυτή την τεχνητότητα που ζωή την λες. Όλα αδειάζουν. Μετρώ. Αποβάθρες. Φωνές. Εικόνες. Ανθρώπους. Και όλα να υπάρχουν γιατί μόνο εσύ εκεί μετράς;

[Metro des Abesses photo by Marie Babey]
[Ο Εκτώρ Γκιμάρ ήταν αρχιτέκτονας.
Το 1899 έπειτα από διαγωνισμό,
η εταιρία που κατασκεύαζε το μετρό του Παρισιού
του ανέθεσε τον σχεδιασμό των εισόδων του.
Μια από τις οποίες είναι και αυτή της φωτογραφίας.]