Διαφορετικοί και ανυποψίαστοι, τοποθετημένοι πάντα στο μικρό τραπεζάκι της καρδιάς. Περιμένουν να καθορίσουν μια συνέχεια. Την καταγραφή μιας ατέρμονης μνήμης που συλλέγει φράσεις. Τοποθετούνται περιπαιχτικά πάνω του, έχοντας του χρώματος τις διακυμάνσεις, τυχαία όμως όχι. Καθένας έχει τον σκοπό του. Καθένας έχει τις φράσεις – κλειδιά του. Και τις κουβαλάει μέσα του, στου άπειρου τον χρόνο. Σε όση φορτίου μνήμη μπορεί ένας σελιδοδείκτης να περιέχει. Φορτίο ουδέτερο; Ή αντίθετο για να υπάρξει ισορροπία; Ή και κάποιες φορές ίδιο ώστε να επιτευχθεί της σύγκρουσης η κατάσταση; Όλα μαζί αν με ρωτάς. Όλοι μας στις βιβλιοθήκες της ζωής μας τους έχουμε. Έτσι για να μπορεί ο μικρός της ψυχής μας ιππόκαμπος, βουτώντας μέσα τους να τους κάνει στυλοβάτες, μιας αιώνιας σκέψης. Μιας αιώνιας στιγμής, σε ένα απέραντο σκοτάδι χρόνου και τόπου, που πρέπει μνημονικά να την περπατήσει. Και ξεχωριστή να είναι. Εκείνος εκεί, παραδείγματος χάρη. Εκείνος που πάντα με στοργή σε αγκαλιάζει. Που πάντα δίπλα σου είναι. Που φρόντισε τα πρώτα σου βήματα να κάνεις. Που σε ταΐσε με του στήθους του το γάλα. Εκείνος που του οφείλεις την ύπαρξη σου. Και ο άλλος. Που ταίρι του είναι. Συνήθως. Όμως που στο μυαλό σου πάντα μαζί τους βάζεις σε βιβλία τρυφερά και στοργικά. Σε φράσεις αναμνήσεις, σε αξίες και πιστεύω που πάντα σου θα κουβαλάς. Γιατί η μνήμη της ψυχής σου στου υγρού του τα νερά για πρώτη φορά κολύμπησε. Μετά έρχονται κι άλλοι στην σειρά. Μεγάλοι και σοφοί. Με γράμματα πάνω τους. Με πράξεις. Αριθμητικές. Με γεωγραφικά μήκη και πλάτη, που σου έδωσαν άλλα δεδομένα να μετρήσεις. Να υπολογίσεις. Να καταγράψεις. Που πάντα επάνω τους στήριζες εφόδια και προσανατολισμούς. Γύρω τους και τούτοι οι φιλικοί. Μικροί. Ελαστικοί. Προσαρμόσιμοι. Που αναζητούν έναν ξέγνοιαστο χαιρετισμό. Μια κοπάνα από τα περισπούδαστα. Που μαζί τους πήγες εκδρομές. Γέλασες. Τραγούδησες. Που πάντα σε βιβλία πολύχρωμα τους βάζεις για να γίνονται ένα όμορφο ταίρι. Και είναι και κείνοι οι δυνατοί, οι ερωτικοί, οι παθιασμένοι που σε σελίδες έρωτα πάντα βουτούν χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι εκείνοι που με μια σου ματιά δικοί σου γίνονται. Κεραυνοβόλα. Σε στιγμές χωρίς επιστροφή τους βάζεις σε βιβλία που από καρδιάς γραφτήκαν. Που λόγια αγάπης και συμβίωσης φυλλομέτρησες μέσα τους. Που με δάκρυα ίσως, αν όχι πάντα, τους έλουσες. Που όμως σίγουρα τους αγάπησες. Αυτούς πάντα με χέρια που τρέμουνε τους πιάνεις. Με μνήμες ζωής τους ταξινομείς. Σε βιβλία σιωπής. Σε βιβλία φράσεων και νοημάτων πέρα από κάθε λογική και φαντασία. Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί. Εκείνος ο μικρός, που πάντα στου μέλλοντος την πόρτα με τα μπαλόνια του κάθεται, περιμένοντας κάποιος να του ανοίξει. Κι εκείνος ο διευθυντικός, που τόπο του έχει πάντα βιβλία λογιστικά, υπολογιστικά. Κι άλλοι, άλλοι πολλοί. Που δίνουν ο καθένας και κάτι στο διάβα-σμα του βιβλίου της ζωής τούτης. Ενίοτε και κάποιοι παίρνουν αλλά ποιος νοιάζεται. Όλοι σημαντικοί είναι. Γιατί όλοι σου δώσανε την δυνατότητα να ορίσεις σελίδες. Μνήμες. Να μην χαθείς στου ίδιου το μονοπάτι. Ξεχωριστός να φαντάζεις και συ αλλά και οι σελιδοδείκτες της κάθε σου μέρας…

[Old Books paint by Judy Gibson]