Το spacebar μιας μέρας…

Κοιτάζω το ρολόι. Έτσι κι αλλιώς κοντά μου είναι, δεν χρειάζεται οπότε μεγάλη διαδρομή τα μάτια να κάνουν. 9 και μισή. Οι σκέψεις όταν ξανακατεβάζω το κεφάλι έχουν ήδη απομακρυνθεί. Που να πηγαίνουν άραγε; Σε κοιτώ. Όσο μπορείς να κοιτάξεις κάτι που το μάτι έχει λάβει σαν δεδομένο. Σαν από πάντα εκεί. Σαν να θέλω να μου μιλήσεις. Κάτι εξωφρενικό να μου πεις. Σιωπή. 10 και μισή. Πέρασε πάλι ένας αιώνας με τόσα δευτερόλεπτα χωμένα μέσα του. Κοιτιόμαστε ξανά. Αδιευκρίνιστες κινήσεις απ’ το παράθυρο μου αποσπούν την προσοχή. Σαν να τρέχω κι εγώ σε ένα δρόμο τραχείας εκκωφαντικής κυκλοφορίας. Όχι ότι τούτο είναι δεδομένο. Αλλά και πάλι είναι. Φωνές περαστικών πουλιών με καθησυχάζουν ότι η σιωπή έρχεται και πάλι σε λίγο. Την φέρνει απλά ένα σύννεφο που στα φανάρια προφανώς καθυστέρησε. Τίποτα το εξωφρενικό θα μου πεις. Συμφωνώ. 11 και μισή. Κάτι με ενοχλεί στο πίσω μέρος του λαιμού. Χτύποι καρδιάς θα είναι που την έξοδο κινδύνου μάλλον ψάχνουν. Μπορεί ίσως και κάποιος βήχας αμηχανίας που σκέφτηκε κρυφτό να παίξει. Τα χέρια έχουν καρφωθεί πάνω σου. Σε περιμένουν. Να τα πάρεις και να τα οδηγήσεις. Σε κατηφόρες ή ανηφόρες αδιάφορο. Απλά να τα πάρεις από εδώ. 12 και μισή. Η διαδρομή ανάμεσα μας πια, έγινε βαριά. Νυσταγμένη. Οι λέξεις βάλανε το νυχτικό τους και πήγαν τα δόντια τους να πλύνουν. Καθαρές πάντα οι άτιμες. Χωρίς κανένα φιλί καληνύχτας με αποφύγανε. Και μείναμε οι δυο μας. Και οι δυο μας πια τι να πούμε; Τι έμεινε; Λες να μας λυπηθεί το ρολόι και να κατέβει να μας κάνει παρέα; Ίσως στα κενά των χτύπων του την αλήθεια βρούμε. Γιατί όπως κι αν το κάνουμε αυτή σιωπηλή δεν μπορεί να είναι. Δεν γίνεται. 1 και μισή. Σε πατάω πια με μανία. Γλιστράω πάνω σου. Αφήνομαι. Εσύ το μόνο που μου δίνεις είναι έναν μονοδιάστατο ήχο. Εγώ αυτό που σου δίνω είναι μια μονοδιάστατη ύπαρξη. Και το μόνο που σκέφτομαι να σου πω είναι ότι ‘Ένα κενό πάντα πρέπει να το αφήνεις. Ανάμεσα σε λέξεις. Σε νοήματα. Σε ζωές. Όσο κι αν σ’ έχει λιώσει πάντα την δουλειά του θα την κάνει. Θα σου δώσει αυτό που ζητάς για να τακτοποιήσεις λογικά την σκέψη σου. Ακόμη κι όταν αυτή παράλογη είναι…’ 2 και μισή. Περιμένω ακόμη αν συμφωνείς να δω. Κίνηση καμιά όμως. Βυθίζομαι σε ποτήρια καθαρό ποτό. Ακούω τριξίματα από πατώματα. Το ρολόι τελικά δεν κατέβηκε. Οι λέξεις κοιμούνται. Μόνο εμείς οι δυο άγρυπνοι περιμένουμε ο ένας του άλλου την κίνηση. Για στάσου όμως, εγώ την δική μου την έκανα. Εσύ; Μήπως και δεν την πρόσεξα; Γιατί όταν κάτι δεδομένο θεωρείς ίσως και πολύ σημασία δεν του δίνεις. Κοιτώ. Όχι. Κίνηση καμιά. Εκεί στέκεις περήφανο. Ας είναι λοιπόν. Άλλο ‘και μισή’ δεν αντέχω. Σε αποχαιρετώ. Κλείνω και φεύγω. Θα ορκιζόμουν όμως ότι στου κλεισίματος τον ήχο, εκεί χωμένο ενδιάμεσα σε κύματα ένα ‘Θα είμαι πάντα εδώ…’ μπορεί και ν’ άκουσα αλλά μάλλον με τον χτύπο του ρολογιού θα μπερδεύτηκα που φώναζε 3 και μισή…