Τ’ όνειρο μιας στιγμής…

Χέρια γωνίες ορθές στηρίγματα ενός ραφιού αναμνήσεων παλιών που σε μάτια κατεβασμένα σαν ρολά μεσημεριού καυτού αποκαλύπτονται, κάνοντας κάποια απ’ τα δάχτυλα εμπλεκόμενα να γίνουν σε έναν χορό σιωπής όταν κατεβαίνουν σιγά σιγά σε πόδια ακουμπισμένα σε δροσερά πλακάκια, βουτηγμένα θαρρείς μέσα σε μια λίμνη από ανάσες που έχει για βράχια μαλλιά δεμένα ψηλά σαν αετοφωλιά και αγκαλιάζουν ρούχα πρόχειρα βαλμένα και ατάκτως ριγμένα σ’ ένα κορμί που πνιγεί και αυτό όλους του τους ήχους.
Όλα μαζί αυτή. Σε στιγμές μόνες. Μόνη.
Ονειρεύεται ότι ρινίσματα φυσά για να ιριδίσει η υγρασία και ουράνια τόξα να της χαρίσει παίζοντας με του αέρα τα χάδια που όταν τα αφήνει να την κυνηγούν όμως, πάντα θα τους κρύβεται όπως κάνει μερικές φορές και από τους φόβους της, αφού ξέρει ότι μετά από καιρό θα μείνει λυπημένη να κάθεται στης γωνιάς της το μαξιλάρι και να μετράει αυτές τις σταγόνες ευτυχίας, που πέφτοντας απ’ τα ράφια χάρισμα της γίνανε, αφού τούτη την υγρασία που από παιδί μαζί της κουβαλάει κι όταν μερικές φορές έχοντας κουραστεί θέλει να ξαποστάσει, σε δάκρυα την μετατρέπει μόνο και έτσι ποτίζει το χώμα που μέσα της έχει απλώσει…

[Woman Sitting on a Quilt paint by Helen J. Vaughn]