Ακουστική επι-δίωξη;

Ο χρόνος και πάλι σπρώχνει τον χώρο. Με πιέζει. Πληθωριστικά με εκτινάσσει σε καταστάσεις πυκνότητας. Πληρότητας κενού. Καμιά σύνδεση δεν θα ήταν εφικτή. Κανένα υλικό ψυχής δεν θα ήταν ικανό να εξελιχθεί. Έλικες αδιάβατοι. Απροσπέλαστοι. Μοναδιαίοι. Αφρός που ικανοποιεί μόνο την δική του θέση. Η δική μου πουθενά. Χάθηκε σε μιας έκρηξης το δευτερόλεπτο. Γιατί τόσο κόστισε. Ένα δευτερόλεπτο. Κι όσο δαπανήθηκε τόσο ελλειπτικό είναι. Προσθέσεις ζωής αδιανόητες. Κι όμως αφαιρετικές. Εξισώσεις με λύση αδιάφθορη; Τι σημασία να έχει η λύση; Η εξίσωση δεν θα έπρεπε να υπάρξει; Ταχύτητα. Χρόνος. Πλήξη. Τελικά απόσταση μηδενικού φορτίου ήταν. Κενού. Στο μετά μόνο, από τότε, πολλαπλασιάζετε. Συνεπώς. Με άπειρες και επαναλαμβανόμενες σειρές ακολουθιών. Με καταρρεύσεις ακουστικότητας. Ναι, χτυπά σε κάποιες μεταβλητές. Αλλά κι αυτές έπαψαν να την οργίζουν. Αυτήν και εμένα. Που ποτέ δεν επιδίωξα λύση εξίσωσης να είμαι…

[photo of Equation of Room Mode]