Ε, και;

Τριγυρνάμε σε μια ζωή αναζητώντας κάτι. Μια φωνή. Μια ματιά. Ένα άγγιγμα. Κάτι που θα χτυπήσει πάνω μας και αφήνοντας μας σημάδι, δικό μας να θεωρήσουμε ότι είναι. Να αντιληφθούμε από την μια άκρη του κορμιού μας μέχρι την άλλη, ότι ο χτύπος μας έχει πια βρει το όνομα του. Την θέση του κάπου. Εκεί που ο άλλος πριν, δεν ήταν παρά μια φιγούρα. Ένα περίγραμμα άλικο σ’ ένα φως που αναπολούσε μια στιγμή για να φανερωθεί. Κι όταν όλα είναι γνώριμα σε μυρωδιές και εικόνες τότε ερωτευόμαστε. Ε και; Πιστεύουμε ότι ίσως έτσι εκείνη την στιγμή νικάμε αλλά νικιόμαστε. Δίνουμε ό,τι θα έπρεπε να πάρουμε. Δαπανάμε ενέργεια για να κοιμηθούμε για λίγες στιγμές στης αιωνιότητας τα σεντόνια. Και μετά απ’ την αιώνια πάλη μας με το τέλος, με το πάντα, με το για πάντα, κουλουριαζόμαστε. Πονάμε. Κλαίμε. Χτυπάμε την φιγούρα εκείνη. Αλλά τελικά πια χτυπάμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτόν που θέλησε για μια στιγμή να γίνει αιώνιος και μέσα απ’ του έρωτα τα φτερά να πετάξει. Τελικά ο καημένος πετάχτηκε. Σε μια άβυσσο. Σε μια κόλαση. Σε νύχτες μαρτυρικές. Μοναχικές. Γεμάτες από καπνούς και νότες που κάποτε, κάπου, κάτι θύμιζαν. Έτσι καταναλώνεται. Κι όποιο χέρι κι αν βρεθεί το σπρώχνει. Το διώχνει. ‘Όχι άλλες φιγούρες δίπλα μου’ μονολογεί και απομακρύνεται. Ναι, είναι εκείνη η σκιά που στο βάθος πάντα του μυαλού μας μόνη της, την βλέπουμε να φεύγει. Είμαστε εμείς. Που θα συνεχίσουμε να τριγυρνάμε σε μια ζωή αναζητώντας κάτι…

[Female Figure with Head of Flowers paint by Salvador Dali]