Κινήσεις εύθραυστες. Ματιές, ύψους και ύφους, χαμηλές. Λόγια κλειδιά. Υπονοούμενα επί το πλείστον. Χέρια κάπως ιδρωμένα. Ο χτύπος στην φλέβα του λαιμού εμφανής. Διακαής. Όπως και ο πόθος. Όπως και το πάθος. Όλα εκεί. Εσύ σίγουρα. Για μένα πάλι δεν ξέρω. Είναι φορές που ναι. Αλλά είναι και φορές που όχι. Ηθελημένα μάλλον. Αυθορμήτως άθελα. Κι όλα γυρίζουν μέσα σε μέρες δειλές. Ανυπάκουες. Για ότι ήθελες να δεις σε μένα, επιδίωξη δεν υπήρξε. Είπαμε, αυθορμήτως άθελα. Η ένταση σε κάθε γωνιά. Στοιβάζεται μαζί με νοήματα ενός κορμιού που από φερορμόνες κατακλύζεται. Υγροποιούνται πάνω μου. Χάρισμα σκοπού ιερού; Όπως ο έρωτας θα έπρεπε να είναι; Αλλά δεν είναι. Κινούμαστε παράλληλα. Και επάλληλα. Ό,τι ανοίγεις το κλείνω. Στιγμές ήχων συμπλήρωμα ενός παζλ εικόνων. Ένα ποτήρι νερό δροσερό σε αντιστάθμισμα λέξεων καυτών. Κυνηγός ή κυνηγημένος; Θύμα ή θύτης; Στης φωτιάς τις φλόγες που κοιτάς απάντηση ψάχνεις. Κι όμως τίποτα δεν καίγεται. Γιατί ό,τι ήταν να καεί, κάηκε. Αυθορμήτως άθελα…