Μια φορά και έναν καιρό…
…λέγαμε παραμύθια. Τα βράδια. Από εκείνα τα ήρεμα. Τα ήσυχα. Τα δικά μας. Αντιστάθμισμα. Αντίβαρο ψυχής. Μετατοπιζόμασταν. Σε κόσμους που όλα καλώς καμωμένα είναι. Όμορφα και τρυφερά. Με όμορφους πρίγκιπες. Με καλοσυνάτες δεσποσύνες. Και με τους κακούς στο τέλος να χάνουν. Αλλά πες μου τελικά πως έτσι καταλήξαμε; Πιο μαγικό ραβδάκι μας έστειλε στην κόλαση; Δεν ήμασταν οι κακοί κι όμως χάσαμε. Χαθήκαμε…
Αναζήτηση. Click
Your search did not match any documents.
Suggestions:
- Make sure all words are spelled correctly.
- Try different keywords.
- Try more general keywords.
Οι ανθρώπινες σκέψεις είναι αλυσίδα, τελικά. Κρίκοι μοιάζουν να είναι αλληλένδετοι. Μπλεγμένοι αλλά και ξεκάθαροι. Αυτό αισθάνθηκα διαβάζοντας αυτές του Αντώνιου και της Ντίβας σε σχέση με τις δικές μου…
[The Search for the Absolute paint by Rene Magritte]
3 Ιουνίου, 2008 στο 2:15 μμ
c’ est vrai -απάντηση σε προηγούμενο σχόλιο άλλου κειμένου.
Ένα κλικ γίναμε, ένα facebook αναζήτησης παρέας και καλλιέργειας σχέσεων σε ένα ματαιόδοξο κανιβαλιστικό κόσμο.
3 Ιουνίου, 2008 στο 6:01 μμ
Εγώ όταν έκανα κλικ στην αναζήτηση με το κείμενό σου, μου έβγαλε:
Bad Request
Your client has issued a malformed or illegal request.
Μου αρέσει ο τρόπος που εκφράζεις κάποια πράγματα στα γραπτά σου.
Καλό απόγευμα.
3 Ιουνίου, 2008 στο 9:19 μμ
..χμμ…
ως ειδική επί των τεχνολογικών φρικαλεοτήτων, δηλώνω ευθαρσώς τα εξής:
1. Πότε ακριβώς ήταν τα βράδια μας ήρεμα; Μια ζωή βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε..Κι αν πεις από αθωότητα..στρουθοκαμηλισμό με κατευθυνόμενη αυτενέργεια το λέω εγώ
2. Χάνουν πάντα οι κακοί; Μπα…οι κακοί είναι πολλοί..πάντα θα περισσεύουν..Και πρέπει να σου πω άραγε τι πάει να πει “καλός”; Ε..το ξέρεις φαντάζομαι..
3. Να ορίστε..με τα doc γίνεται η ζημιά..ενώ με το comment είσαι πιο ασφαλής..ολόκληρο έγγραφο πώς να το κουμαντάρεις; Εκείνο το general keywords…επικινδυνο, my child…πολύ επικίνδυνο
[Ευχαριστώ πολύ και πάλι:-]
3 Ιουνίου, 2008 στο 11:58 μμ
Η ήττα δεν έχει συγκεκριμένη διαδρομή.
Καλοί και Κακοί το ίδιο την γεύονται.
Ίσως στο τέλος να μένει μόνο μια γεύση για τους μεν ότι ίσως κάτι άφησαν πίσω τους και για του δε, η πίκρα ότι δεν τα κατέστρεψαν περισσότερα…
Πάντα όμως αναρωτιούνται “τελικά πως έτσι καταλήξαμε; Πιο μαγικό ραβδάκι μας έστειλε στην κόλαση;”
Θα ξαναπώ άλλη μια φορά μικρή, για το πόσο όμορφα γράφεις!
Καλημέρα…
3 Ιουνίου, 2008 στο 11:59 μμ
Μην απελπιζεσαι*”δε παιχτηκε η πατριδα μας ακομα”, ειπε ο Μητροπανος..
4 Ιουνίου, 2008 στο 10:33 μμ
@δημος
ω μον ντιε! απαντηση στο σε βρε!
η καλλιεργεια ειναι ομως ευθραυστο πραγμα…
παιζεις με την “φυση”…
@μαρκονης
μαλιστα… κακη αναζητηση λοιπον…
@ντιβα
καλως ηρθες…
χμ… ως ειδικη επι των λεγωμενων μου, δηλωνω ευθαρσως τα εξης:
1. ηταν καποτε… οταν καθομασταν και βλεπαμε ο ενας την ανασα του αλλου… και τουτο να με συμπαθας ηταν αθωοτητα…
2. στα παραμυθια ναι… για να κρατιεται μια ισορροπια…
3. με τα doc; μπαα… μαλλον με τα ex-cell… και οσο για τα “γενικα κλειδια” δεν ειναι τουτα που με φοβιζουν… τα ειδικα ομως ναι…
ευχαριστω και γω…
@αντωνιος
εχει… οταν γραφεις την ζωη με ηττα…
@καβειρος
ο μητροπανος δεν ειπε και το “δε σου γυρεψα μαχαιρι”;