Όλα έγιναν όπως έπρεπε.
Την παραίτηση σ’ ένα Τ σταυρώσαμε.
Όσο κι αν έκλαψα, δεν αναστήθηκε.
Καιρό μετά και το πληθυντικό ΟΙ σπάσαμε.
Από τότε σκέφτομαι,
αν απλά ένα Ο και ένα Ι μοιράσαμε
ή μπήγοντας τα μαζί, το Ø μας φτιάξαμε.
Κι ένα Χ σε κουτιά συμπληρώσαμε,
που άγνωστο θα μείνει, αν τα αναπληρώσαμε.
Κι εκείνο το Ο, θηλιά δειλή,
το βάλαμε και έψαξε κομμάτια ανάκατα, σε κάδους ψυχής.
Μας βρήκε όμως ένα Σ,
τελικό, παράπονο να μην έχουμε.
Και ο τοίχος μας, να, όπως έπρεπε χτίστηκε…
Στιγμές εκνευρισμού μικρές, πυκνές,
φορές που και θολές θα τις έλεγες.
Κι όμως αφαιρέθηκαν και αυτές,
όταν πάνω σε λιτά σιδερένια κάγκελα περιφράχθηκαν.
Περιουσιακό στοιχείο πλέον αποτελούν,
όπως τόσα και τόσα αλλά συμπαγή υλικά,
που σε καιρό ειρήνης θέλησες να αγοράσεις.
Και θυμού κινήσεις επίσης,
σαν αναλαμπές ενός φάρου μεσοπέλαγα,
κοπής παλιάς φουρτουνιασμένης μνήμης.
Που αναμένει το ναυάγιο του κι αυτός,
από κύματα υπόστασης αμφίστομης.
Ναυάγιο, τόσης απουσίας μετρημένης,
όσης και των βουλιαγμένων σταγόνων του.
[Lighthouse Poster]
Φωτιάς πανιά ξεδίπλωσα που μόλις τα έστυψα στις χίλιες στροφές ανάμνησης, πλυμμένα στους τριάντα βαθμούς θερμοκρασία σιωπής. Τα έβγαλα απ’ τον κάδο εκκωφαντικής μνήμης τραβώντας τα σαν λάστιχο, όμως πάνω στα χέρια μου αυτά τυλίχθηκαν και με κρεμάσανε από μια λάμπα αναμμένης καρδιάς, σαν φανάρι ερήμου δρόμου. Αναβοσβήνω σαν χρυσόσκονη μιας αποκριάς που λες και ποτέ δεν τελείωσε. Κι αυτά τα τόσα μικρά κομματάκια φωτιάς, μην ρωτάς, πως ξαφνικά βρεθήκανε να πλημμυρίζουν τις υπόγειες στοές των ματιών μου. Θραύσματα λατρευτικής έκρηξης είναι, που στο λεπτό μετά της, πάγωσαν. Φωτιές απλωμένες χωθήκαν μέσα σ’ ένα αθώο παγάκι ζωής. Και σ’ ένα ανυπεράσπιστο, προσφερόμενο κατ’ εξακολούθηση, ποτήρι ποτού κρυφτήκανε. Αυτό που εσύ, με το βλέμμα σαν ακόντιο, θέλησες να το τρυπήσεις για να τις δεις μια μια. Η φωτιά όμως καρδιά μου, είναι όπως και η μνήμη, όσο την ανακατεύεις τόσο αυτή φουντώνει και σε καίει, έστω κι αν σε πάγο μέσα έχει κρυφτεί…
Βόλτες κόβει η θλίψη,
στα πεζοδρόμια των ματιών απ’ το πρωί.
Και δεν λέει να σταματήσει τούτο το πάνω κάτω,
όπως και κάθε τέτοια μέρα καθαριότητας.
Τα βλέφαρα κουρασμένα,
ήρθε στιγμή που είπανε να φύγουνε,
πόρτες κλείσανε σίγουρα, μήπως και παράθυρα;
Αδιάφορα εγκατέλειψαν. Τι ξέρουν άλλωστε αυτά
για των ψυχών τα σκονίσματα;
Κι όπως κάποιο λίγο φως μπαίνει
στο μικρό δωμάτιο του κορμιού,
όλη του την σκόνη δείχνει.
Αυτή να είναι που στο σπίτι,
μυρωδιά παλιού ξυλάδικου αφήνει;
Κι έτσι όπως όλα τα αγάλματα της μνήμης
έσκυψαν ευλαβικά να καθαρίσουν,
‘Προσέχετε’ φώναξα, σιωπώντας.
‘Προσέχετε τούτη εκεί την κορνίζα.
Δεν βλέπετε ότι στα μάτια μέσα της,
ούτε μια τόση δα σκόνη θλίψης δεν έχει;
Ήσυχη αφήστε την,
αυτή από καιρό περάστηκε με λούστρο αμνησίας.’
[photo by Wilhelm Leisten]
Ξυπνάω. Σηκώνομαι. Πλένομαι. Χτενίζομαι. Ντύνομαι. Βγαίνω. Κλειδώνω. Περπατάω. Στέκομαι. Περιμένω. Ανεβαίνω. Επικυρώνω. Κατεβαίνω. Ακυρώνω. Κατεβαίνω. Αναμένω.
Μετρώ. Κοιτώντας γύρω μου σαστίζω. Είναι φορές που τούτη η πολυκοσμία με φοβίζει. Με κάνει να κουμπώνω λειτουργίες. Είναι όμως και άλλες που μου αρέσει. Χάνομαι πιο εύκολα έτσι. Μετρώ. Διασπώνται σκέψεις, θέσεις, προθέσεις, υποθέσεις. Στροβιλίζονται μέσα στου τεχνητού αέρα τις σταγόνες. Σε μια υγρασία προστατευμένη. Υπόγεια. Τεχνητή. Όπως και όλα γύρω μου. Φως. Ήχοι. Εικόνες. Μετρώ. Συρμοί αναδενόμενοι. Επιβίβασης. Αποβίβασης. Και ξαφνικά ένα βήμα πιο πίσω. Παιχνίδι με μένα. Μετρώ. Να χάσω αυτόν να πάρω τον επόμενο. Σιγά την καθυστέρηση. Και εκεί που φεύγει και βλέπεις να μπαίνει σε μια φυλακισμένη αγκαλιά γεμάτη σκοτάδι, συνειδητοποιείς το πόσο μόνος είσαι μέσα σε αυτή την τεχνητότητα που ζωή την λες. Όλα αδειάζουν. Μετρώ. Αποβάθρες. Φωνές. Εικόνες. Ανθρώπους. Και όλα να υπάρχουν γιατί μόνο εσύ εκεί μετράς;
[Metro des Abesses photo by Marie Babey]
[Ο Εκτώρ Γκιμάρ ήταν αρχιτέκτονας.
Το 1899 έπειτα από διαγωνισμό,
η εταιρία που κατασκεύαζε το μετρό του Παρισιού
του ανέθεσε τον σχεδιασμό των εισόδων του.
Μια από τις οποίες είναι και αυτή της φωτογραφίας.]
