Χρόνια Καλά…

Έγειρε στο πλάι. Οι σκέψεις είναι που μας βαθαίνουν καμιά φορά. Έκλεισε τα μάτια. Ήθελε κάπου ήρεμα να αφεθεί. Έψαχνε. Από ό,τι είχε. Σε ό,τι είχε. Ήλιο ήθελε αλλά κάπου μακριά ήταν σήμερα. Αέρα ποθούσε το κορμί αλλά κάπου αλλού δινόταν σήμερα. Νερό αποζητούσε αλλά είχε πολλά χρόνια που από τα υγρά είχε αποκοπεί. Φωτιά. Το τελευταίο απ’ τα τέσσερα στοιχεία. Αυτή έκαιγε μέσα. Δεν χρειαζότανε άρα να κουνηθεί. Διαδοχική η των σκέψεων σειρά. Το αναστρέψιμο φόβιζε. Ποιος θέλει την ανατροπή; Κανείς. Το σταθερό. Αυτό που όλοι ζητάνε. Θέλουνε. Το σταθερό όμως είναι τόσο ασταθές. Τόσο πνιγηρό κάποιες φορές. Τόσο θολό. Τόσο καμένο που άλλη φωτιά δεν δέχεται. Τα διώχνει όλα. Μόνο του, το ξέρει, μπορεί να σταθεί. Λάθος κάνει όμως. Ό,τι σταθερό, χωρίς εμάς τους ίδιους μέσα του, σαθρό είναι. Όσο ασταθείς κι αν είμαστε, τόσο στην σταθερότητα διέξοδα δίνουμε. Φυσικά ανάλογα πληρώνουμε και τα έξοδα. Η αντίθεση. Είχε θέση; Ή είχε αντίθεση; Από κάπου ξεκινάς. Όλα και πάντα. Αυτό το πάντα της στιγμής. Γιατί μόνο έτσι έχει διάσταση. Την στιγμή που το λες. Που το νιώθεις. Έτσι μια στιγμή μεγαλουργεί. Μένει. Όταν στο πάντα την βυθίζεις. Στο πάντα και στην διατύπωση του. Στο μυαλό λίγα είναι να κρατάς. Λόγια. Έτσι σαπίζουνε. Έτσι μένουνε βουβά. Κι ότι κακό ίσως κι αν μας κάνουνε, μερικές φορές, δεν τους πρέπει να τα σωπαίνεις. Τα σκοτώνεις έτσι. Κι αυτά αλλά και σένα. Ήχοι ακαθόριστοι διέκοπταν συνέχεια αυτά που στο μυαλό έβαζε. Τακτοποιούσε. Έκλεισε και τα αυτιά. Αλλά πάλι κάτι άκουγε. Υπόκωφα. Εριστικά. Κτύπος ήταν. Το ρολόι κοίταξε. Είχε σταματήσει. Σε ένα λεπτό θα ήταν ενός λεπτού περισσότερη. Αυτή, η σκέψη της, ο χτύπος της…

Ένα χρόνια καλά ξεστόμισε και αποκοιμήθηκε…

[Happy Birthday paint by Alfred Gockel]