Της σιωπής…

Δυο φορές κοιτάξαμε ένα βλέμμα. Δεν το αφήσαμε να μας αγγίξει. Όχι ότι δεν το θέλαμε. Απλά δεν το αντέχαμε. Κομμάτι γυαλί ήτανε. Χάραζε. Ό,τι μπροστά του υπήρχε. Εμείς αντίκρυ, απλά δινόμασταν στο παρελθόν. Στου τώρα την στιγμή πάλι δεν ζούσαμε. Δεν ανασαίναμε. Κοιτούσαμε την απόσταση. Την διαδρομή. Την ανακάλυψη της ή την κάλυψη της; Το μυαλό μέχρι εκεί δεν μπορούσε να φτάσει. Κοιτούσε να σωθεί κι αυτό. Σιωπηλό να μείνει. Όμως μέσα στην σιωπή σίγουρα σώζεσαι; Είναι λες σίγουρη η σιγουριά; Το σίγουρο δεν το θέλει ούτε ο Θεός. Κι εμείς; Τι λαχταρήσαμε λες περισσότερο; Άσε μην απαντάς. Άσε δεν απαντώ. Ας μείνει μόνο το βλέμμα. Εκεί, γυαλί. Κι εμείς πάνω του καρφωμένες ζωές…

[Silence paint by Fabio Calvetti]
[Μανόλης Αναγνωστάκης - Η αγάπη είναι ο φόβος]