Η ειρωνεία της αδικίας…

Δυο πατημασιές άφησα.
Χωρίς να θέλω.
Στα παπούτσια μου έναν κόσμο μάζεψα.
Τρέξε να τον δεις.
Πριν τον καθαρίσω.
Δεν είναι καθρέπτης η ματιά.
Άσε τι λένε.
Του ονείρου πόρτες είναι.
Κι εμείς τις ανοιγοκλείνουμε κατά το δοκούν.
Κι είναι κι εκείνες οι φορές που ανοιχτές τις ξεχνάμε.
Ηθελημένα.
Κι μπαίνει μέσα ο άνεμος.
Και φυσάει.
Και σκόνη γεμίζει.
Κι τα αποτυπώματα τότε υφαίνονται.
Ξεκάθαρα.
Ειρωνεία.
Η καθαριοσύνη τελικά στην σκόνη μόνο να φαίνεται…