Η του τίποτα πτώση…

Του τώρα τις στοές περιδιαβαίνω. Μινώταυρος ή απλά ένα κομμάτι σκοινί; Μάλλον το έπειτα. Γιατί ίνες μου σκορπίζονται σε κάθε μου ανάσα. Πέφτουν από ψηλά χωρίς στο έδαφος να σκάνε. Αιωρούνται λίγα εκατοστά μακριά από ό,τι φοβάμαι. Την επαφή της πτώσης. Τον μηδενισμό της κίνησης. Σε λίγα εκατοστά απ’ την γη κινούμαι. Σε κομμάτια. Το ολόκληρο κάπου το έχασα. Δεν το συγκράτησα. Δεν. Δεν γνωρίζω αν απόφασης αποτέλεσμα τούτο ήταν. Νιώθω απλά την θέση του. Την θέση μου. Λίγα εκατοστά πριν το πουθενά. Εκεί δεν υπάρχεις. Εκεί δεν πονάω. Εκεί δεν λυγάω. Εκεί δεν δακρύζω. Έτσι σε ίνες, σε χορδές στιγμών μεταλλάχτηκα για να μπορέσω να υπάρχω. Χωρίς λέξεις. Χωρίς ζωή. Γιατί βρίσκομαι μια στιγμή πριν το τίποτα. Ότι κι αν είναι αυτό…

[Sunbeam to Earth paint by Bea Danckaert]