Κλειδωμένα όνειρα…

Δεν θέλω την απουσία σου να βλέπω. Δεν την αντέχω πια. Πάρε μαζί σου ότι φως απέμεινε. Φεύγοντας, την πόρτα μην κλειδώσεις. Τίποτα αξίας δεν μένει πίσω. Τις σκάλες πρόσεχε, μην τυχόν και παγίδες τ’ όνειρο σου ‘βαλε. Ξες εκείνες τις μικρές που απρόσεχτες είναι. Ένα χάδι. Ένα φιλί. Να τα προσέχεις αυτά. Όσο μικρά, τόσο σημαντικά. Κι όσο θα απομακρύνεσαι πίσω μην γυρίσεις να κοιτάξεις. Όλα τα αλάτια του κόσμου πάνω μου θα έχω ρίξει εκεί που κάθε πληγή μου ρίζωσε. Έτσι μόνο μαρμαρωμένη δεν θα μείνω. Μόνο μην βρέξει φοβάμαι. Γιατί το αλάτι διαλύεται στο νερό. Και μετά πως την ανάμνηση του ονείρου θα κρατήσω;

[The Dream paint by Pablo Picasso]