Η του ‘δεν’ βαρύτητα…
Όταν στρώνεις το τραπέζι
πριν καθίσεις
να ελέγχεις σχολαστικά
την αντικρινή σου καρέκλα
αν είναι γερή μήπως τρίζει
μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές
μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί
αν υποσκάπτει το σκελετό
σκουλήκι
γιατί εκείνος που δεν κάθεται
γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς.
Πρόσεχε ~ Κική Δημουλά
Από την νέα της ποιητική συλλογή ‘Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως’
Εκδόσεις Ίκαρος
[Woman Seated at a Table by a Window paint by Carl Holsoe]
17 Απριλίου, 2008 στο 3:41 μμ
αν όμως καθόταν, η ελαφρότητα των στιγμών σας θα ισοφάριζε την έλλειψη επιμέλειας εκ μέρους σου να επιδιορθώσεις τη πολύπαθη καρέκλα.
Πρώτη φορά έρχομαι εδώ με μία ευχή. Να σε αγαπούν
17 Απριλίου, 2008 στο 8:27 μμ
Και πιο απαιτητικος.
17 Απριλίου, 2008 στο 10:05 μμ
Έχω μια καρέκλα
απέναντι στο τραπέζι
που στρώνω καθημερινά
με το πανί της σχισμένο, φθαρμένο πια
από τον καιρό.
Να την πετάξω λέω πια
μπας κι αποφασίσω να πάρω καινούρια
ή να αλλάξω πια το πανάκι
μπας και καθίσει κάποιος, κάποια
απέναντί μου
17 Απριλίου, 2008 στο 10:45 μμ
Συγχώρεσέ μου την έκπληξη, αλλά “με άφησες μαλάκα”! Μάλλον θα είχα την ίδια αντίδραση για κάθε γνωστό μου που έχει Blog. Αν και οι επιλογές σου σε χαρακτηρίζουν. Έχεις φινέτσα…
18 Απριλίου, 2008 στο 9:25 πμ
@μαρινα
μπορει… αν και πιστευω οτι καμια μας στιγμη δεν ειναι “ελαφρια”… απο μονη της… εμεις την μειωνουμε ισως καποιες φορες απλα για να την αντεξουμε…
υγ: καλη μου γνωριζομαστε απο παλια… στα μπλογκς εννοω… καποιες στιγμες αλληλοσχολιαστηκαμε κιολας… πανε στο προφιλ μου (βλεπε Βασιλικη) και θα καταλαβεις!
@καβειρος
τουτο αγαπητε ειναι κατι που δεν με τρομαζει…
@ce_
ειναι απο τα λαθη που κανουμε… αφηνομαστε… κι οταν πια ειμαστε προ των πυλων της αποφασης του τι θα κανουμε (γιατι κατι πρεπει να κανουμε) ο πονος ειναι μεγαλυτερος και οδυνηροτερος…
υγ:ευχομαι το καλυτερο…
@διαστηματα
καλως ηρθες…
γνωστοι; δηλαδη;
παντως σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια… ειναι κατι που το προσπαθω…