Νερό το φως σκέπαζε τα πάντα. Κουβέρτα ζεστή για ένα σώμα κρύο. Για ένα μυαλό απών. Κινήσεις ίδιες και απαράλλακτες. Αμετάλλακτες. Δεν ήταν εκεί κανείς. Επτασφράγιστο μυστικό η ζωή. Λίμνες τα μάτια. Σταγόνες μέσα τους τα δάκρυα. Γνώριμες και οικείες έπεφταν εκεί που καλά αισθανόταν. Κυλούσαν. Σε ότι είχε μείνει. Απομείνει. Το βάρος όμως πια είχε γίνει ασήκωτο. Όλων. Το κορμί ανήμπορο να δεχθεί οτιδήποτε άλλο. Τιναζόταν. Δεν ήξερε το γιατί. Δεν ήξερε το πώς. Ο χρόνος αγκαλιά για ό,τι πονά. Διακοπή. Αυτό ορίστηκε. Αυτό καθορίστηκε. Μια στάλα τότε μοναχά κύλησε, επαίτης ενός λεπτού ζωής. Μια στάλα από έναν λωτό που διαλύθηκε μέσα μου μήπως και ξεχάσω, μήπως και ξεχαστώ…
[The Lotus photo by Andy Neuwirth]
καλη σου μερα βασιλικη.. να ξερες ποσο με αγγιζει αυτο το κειμενο.. ομορφο..
Σκέψεις ίδιες και βιώματα που ομοιάζουν…
“Ο χρόνος αγκαλιά για ό,τι πονά”
@ωκεανος
σ’ ευχαριστω… που το λες…
@αντωνιος
ολοι ιδιοι ειμαστε μικρε… ολοι τα ιδια ειμαστε…
απλα μερικοι το καταλαβαινουν… και μερικοι οχι…