Αποσυμβολισμός…

Κι αν όλα με εγκαταλείπουν, κι αν άδεια όλα ακούγονται, εγώ επιμένω. Όχι από δύναμη ή θάρρος. Ξέχασα να σου πω πολλά. Έχασα για να σου πω περισσότερα. Άσπρα σύννεφα τριγυρνώ. Άσπρα μαξιλάρια που πάνω τους τ’ όνειρο άφησα. Να κοιμηθεί. Να ηρεμήσει. Το μάτωσαν κι αυτό όπως κι εμένα. Μα για κοίτα, αν μια σταγόνα αίμα ρίξεις σ’ ένα σύννεφο, ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου φανερώνει. Στο κάνει το χατίρι. Στο δίνει, εικόνα εικόνισμα. Μόνο που αυτήν δεν την φιλάς και κάνεις τον σταυρό σου. Απλά στο προσκεφάλι σου ανάμεσα στα μαξιλάρια την απλώνεις. Για να την ονειρευτείς. Για να την νιώσεις χάδι στα μαλλιά σ’ έναν ύπνο άοσμο που κάποτε μύριζε σαν νοτισμένο χώμα. Βροχή έπιασε. Στον ύπνο μου. Στα σύννεφα. Ο Πήγασος τινάζει τα φτερά του. Καλεί τα σύννεφα. Σταγόνες τα τρυπάνε. Σταγόνες τα διαλύουν. Μαζί τους διαλύομαι και γω. Κι έτσι αρχίζει η πτώση. Η κατάπτωση. Η επίπτωση. Αυτής το αντίτιμο με κάνει και επιμένω. Τιμωρώ ό,τι δεν άντεξα. Ό,τι δεν έσωσα. Ό,τι δεν πήρα. Και μες τις τιμωρίες σωρείες από λάθη. Από πάθη. Χτυπάω πέφτοντας απ’ το διαλυμένο σύννεφο που η βροχή μαστίγωσε. Χτυπάω όπου κι αν πάω. Αλλά επιμένω. Επιμένω η κουτή σε αποσυμβολισμούς…

[Πήγασος ~ Αποσυμβολισμός]
[Pegasus Flying Through Clouds poster by Dynamic Graphics]