Ένα τόσο δα μικρό ραφάκι…

zaum_tree_dimensional_shelf.jpg

Δεν της επέτρεπε πολλά. Δεν ήθελε τίποτα. Ζητούσε μόνο ότι σε αυτό μέσα ένιωθε καλά. Μικρά πράγματα δηλαδή. Ήταν ευχαριστημένη έτσι. Ήταν δίκαιη έτσι. Με αυτήν. Με την ψυχή της. Της μιλούσε πολλές φορές. Της αντιμιλούσε άλλες τόσες. Διάλογοι μονόλογοι. Δεν την πείραζε. Δεν το ένιωθε άδικο. Απλά την πλήγωνε. Πληγωνόταν εύκολα. Δύσκολος άνθρωπος. Μικρός όπως και τα θέλω της. Όπως και τα πρέπει της. Όπως και η ψυχή της.
Περπατούσε με μεγάλα βήματα. Μια ζωή βιαζόταν. Το επόμενο ήθελε. Ίσως γιατί το τωρινό δεν της έπρεπε. Πέρασε πολλά για αυτό το επόμενο. Είχε μόνο το τώρα. Πίστεψε πολύ στο τώρα όταν πριν ήταν. Πιο πολύ το πίστεψε και απ’ την ψυχή της. Για αυτό και την έδωσε. Όταν μετακινήθηκε ξέχασε να την πάρει. Τώρα που το σκεφτόταν είδε ότι δεν ήθελε. Ήταν καλά εκεί. Είχε μάθει να είναι εκεί. Μπορεί το σώμα της να κούνησε αλλά μια ψυχή πως την κουνάς; Ιδίως όταν βαριά είναι από θύμησες. Έτσι η αποκοπή ήταν επιβεβλημένη. Έβλεπε μέσα της το είδωλο της. Έβλεπε μέσα της εσένα. Η απόσταση στο όνειρο εκμηδενίζεται. Μην ακούς τι λένε. Και αυτή δεν άκουγε. Δεν έβλεπε. Να δει τι;
Μιλούσε πάντα δυνατά. Σιωπούσε ακόμη δυνατότερα. Ο αντίλαλος του άδειου, του κενού τώρα την ακολουθούσε. Σε βιτρίνες έψαχνε αυτό που στο μυαλό της φάνταζε πια, σαν το ιδανικότερο. Ώσπου μια μέρα το είδε. Το σκέφτηκε πολύ. Στο τέλος το έκανε δικό της. Η μεταφορά εύκολη. Μικρό ήταν και αυτό. Η τοποθέτηση εύκολη και αυτή. Αυτά δεν την δυσκόλευαν. Το έβαλε κοντά στην πόρτα. Το καθάρισε καλά. Έλαμπε και αυτό και τα μάτια της. Το τόσο δα μικρό της ραφάκι ήταν γεγονός. Αν κάποτε η ψυχή της, της χτυπούσε την πόρτα, είχε πια μέρος να την βάλει…

 

[Tree Dimensional Shelf. Tree Dimensional Shelf is a sculptural shelf using Blizzard´s new material performances to highlight and pay tribute to this natural structure and essential living being. Sculpture made with a tree and Blizzard transparent shelves, size depending on each tree, designed by Miguel Duarte in March 2006.]

4 σχόλια προς “Ένα τόσο δα μικρό ραφάκι…”

  1. “Πληγωνόταν εύκολα. Δύσκολος άνθρωπος.”
    Κρατάω αυτό και σε φιλώ πολύ γλυκά…

  2. Μπορεί το σώμα της να κούνησε αλλά μια ψυχή πως την κουνάς;

    εδω σε θελω καβουρα που λενε!!! αυτο πώς???

    καλησπερες!!!

  3. Μια ζωή βιαζόταν…. αυτός τελικά είναι ο νταλκάς του ανθρώπου και της ψυχής που τον ακολουθεί. Η βίαση .Μια βιάση άνευ λόγου, ανευ αιτίας. Κανείς δεν συνειδητοποιεί πόσο εύκολα φτάνουμε στο τέλος και πόσο εύκολα ξοδεύουμε το είναι μας μακριά από την αναγκαία επαφή με την εσωτερικότητα τους, τον τόπο που ενδεχομένως θα μας βοηθούσε να διανύσουμε με περισσότερη γαλήνη την απόσταση προς το φωτο φινις
    βασιλικουλα μου, ειμαι λίγο απούσα, ξέρεις. λογω του παιδιού που ειναι μαζί μου στη φωτο στο φέισμπουκ. Το χειρουργώ στις 21 Φεβρουαρίου, εγχειρηση ανοικτής καρδιάς ,η δευτερη στη ζωή του και καταλαβαίνεις ειμαι και κάπως και δεν εχω τη δυναμη να συμμετέχω πολύ.Ειναι και η δουλειά,,,,,,πολλά…σου λεω
    ριτς

  4. @νι-αννα
    κρατα οτι θες… φτανει να το κρατας για σενα…

    @ειρηνη
    εμενα ρωτας; αν ηξερα παντως μικρη μου θα στο ελεγα…

    @ριτσακι
    ευχομαι απο καρδιας καθε επιτυχια…
    πραγματικα το ευχομαι…
    αλλο τιποτα δεν λεω… αυτο μονο…

Υποβολή απάντησης