Καθισμένη στην άκρη του ουρανού…

…έριξε το πόδι της ανέμελα στο κενό. Κρατούσε στο ένα της χέρι το φεγγάρι. Το κρύο την κρατούσε ζεστή. Σαν την κουβέρτα της μαμάς της την σκέπαζε. Μύριζε γλυκά σαν κανέλα, σαν φρεσκοψημένο κουλουράκι. Στ’ άλλο της χέρι κρατούσε ένα παλιό παιχνίδι. Αυτό που κάτω απ’ το δέντρο έμπαινε πάντα σαν ευχή. Τον Αη Βασίλη να φέρνει κάθε χρονιά. Ένα παλιό τρενάκι, παλιό όπως και οι αναμνήσεις της. Κοιτούσε ψηλά στον ουρανό. Τα αστέρια της έκαναν παρέα. Στις καμινάδες των σπιτιών οι μυρωδιές της μιλούσαν για τις ιστορίες που έζησαν τόσα Χριστούγεννα τώρα. Τα παράθυρα κουραμπιέδες, αχνισμένα απ’ την ζέστη σχημάτιζαν μια όμορφη γιρλάντα με χαμόγελα. Το φως πριν λίγο σβήνοντας, βύθισε στο σκοτάδι του ό,τι να ξεχαστεί έπρεπε και στο άναμμα του υποσχέθηκε πιο λαμπερό να γίνει. Άνθρωποι αγκάλιαζαν και φιλούσαν μια ακόμη χρονιά. Έναν νέο χρόνο που στα μάτια των δικών τους κρεμούσαν, σαν τάμα στην Παναγιά. Δεν άργησε το δάκρυ της να κυλήσει. Στα χέρια της ξέπεσε. Το φεγγάρι πιο φωτεινό τότε λες και έγινε. Η κουβερτούλα της φτιάχτηκε ξαφνικά σαν κούνια παιδική που την νανούριζε. Το τρενάκι ξεκίνησε και αυτό να σφυράει. Από τον σταθμό λες και έφευγε για ταξίδι σε χώρα ονειρεμένη, σε χώρα που τα ξωτικά φτιάχνουν τα δώρα. Ξεφύσηξε λυπημένη. Άχνη από κουραμπιέδες τότε σηκώθηκε σαν χιόνι να έπεφτε. Κοίταξε γύρω δυο μάτια μπας και δει. Γιατί έπρεπε και αυτή το τάμα της να κρεμάσει…

[Girl Hanging on to Moon Ornamented paint by Susan Mitchell]