Μείον ΙΙ

Απολογισμός και φέτος. Όπως και πέρσι. Όπως και κάθε χρονιά, χρόνια τώρα. Πέρσι το πρόσημο ήταν το Μείον. Φέτος; Δεν ξέρω. Ίσως και πάλι το ίδιο να είναι. Θα ήθελα να είναι συν. Αλλά δεν. Όσο κι αν με άλλη ματιά θέλω να το δω, το ίδιο μένει. Μείον. Η εξήγηση του δεν είναι και τόσο εύκολη. Φεύγει το μυαλό σε ότι συν μπορεί να έγινε. Παραιτήθηκα από μια δουλειά που με μείωνε. Το έκανα. Συν μεν αλλά μείον δε. Τέλειωσα έτσι με μια κατάσταση η οποία δεν μου άξιζε. Αρρωστημένη. Απόστημα που τελικά το έσπασα και έφυγα. Κόστισε αλλά κόστιζε πιο πολύ. Η της επιλογής απόφαση μετά. Επιβεβλημένη. Δεν ήθελα, όμως έφυγα από ότι αγαπώ. Αλλά παραμένω εκεί. Στο εδώ, το εκεί μου ψάχνω. Θέλει χρόνο. Το γνωρίζω. Κι ας νιώθω ότι δεν τον έχω, πρέπει να μου τον δώσω. Δεν μπορεί ξαφνικά να νιώσω ό,τι στο γνώριμο πριν ένιωθα. Εντάξει. Αλλά το μείον παραμένει. Όπου κι αν μένει. Και ιδιόρρυθμο είναι όταν μέσα από συν, το μείον βγαίνει. Συνήθισα όμως. Το λέω για να το πιστέψω. Αποσπασματικά πλέον μου μιλώ. Δεν μπορώ και πολλά να μου πω. Στο μείον τι λόγια μπορείς να βάλεις; Τι λέξεις μπορείς να στολίσεις; Έκανα απλά ότι μπορούσα κι ίσως και ότι δεν μπορούσα. Άλλαξα πολλά. Αλλά ένα δεν άλλαξα. Το πρόσημο. Αυτό μείον έμεινε…

 

[Άβακας]