Ανάμεσα…

Τι με κοιτάς; Ναι, μιλώ μαζί σου για να μιλώ με κάποιον. Πες το μοναξιά. Πες το τρέλα. Ο διάλογος όμως προχωρεί την σκέψη. Την ζωή. Αλλιώς όλες του κόσμου οι λέξεις θα ‘ταν σβηστές. Άκαυτες. Ενώ τώρα; Υπάρχουν. Που; Μα για κοίτα. Στον ουρανό. Αστέρια τα λένε οι κουτοί. Μα όχι. Λέξεις είναι. Αισθήματα. Συναισθήματα. Εκεί πάνω ανεβαίνουμε κάθε φορά που μια από δαύτες σχηματίζουμε. Έστω και στο μυαλό. Λίγο πιο κοντά σε ότι θεϊκό υπάρχει μέσα μας φτάνουμε, όταν δικές μας γίνονται. Όταν μας δίνονται. Έρωτας στάζει μέσα μας. Μέσα τους. Όλα αλλιώς. Μετά. Ηρεμία μες το τοπίο τους. Ησυχία μες τον ήχο τους. Και μείς κάπου ανάμεσα τους. Ανάμεσα στην φθορά και την αφθαρσία τους. Σε αυτό το ανάμεσα υπάρχω. Σε αυτό το ανάμεσα σε βλέπω. Σε αυτό το ανάμεσα σου μιλώ. Σου γράφω. Αυτό το ανάμεσα λοιπόν δεν δύναμαι να το σιωπήσω. Γιατί αλλιώς πως κοντά σου θα έρχομαι; Δεν θα έπρεπε να σου μιλώ, ίσως. Να σου γράφω. Αλλά και τόσο ουρανό πως μόνος σου να τον γεμίσεις; Άσε με. Μικρά αστέρια να σου καρφιτσώνω που και που. Έτσι. Εκεί. Ανάμεσα…

 

[Night with Her Train of Stars paint by Edward Robert Hughes]