Πόσο άδειο μπορεί να είναι κάτι γεμάτο;
Μέρες γεμάτες αλλά με την διάθεση να περιμένει πάντα στο τέλος τους, άδεια. Είναι εκεί όταν ανοίγω την πόρτα. Με περιμένει κοντά στο παράθυρο. Κοιτώντας μέσα. Με ματιές κλεφτές. Κάνει βήματα με ενδιάμεσες στάσεις. Έχει ανάσες κοφτές. Έρχεται κοντά μου και μου χτυπά την πλάτη. Να μου μιλήσει θέλει. Να σιωπήσω θέλω. Τα θέλω μας σε σύγκρουση. Τα θέλω μας σε πλήρη παράκρουση. Υπόκρουση για μια σιωπή και ένα θέλω…
Και μετά καθόμαστε και αδειάζουμε στο πάτωμα την μέρα μας. Την κοιτάμε. Δεν ξέρω αν την βλέπουμε, όμως. Δεν ξέρω καν αν πρέπει. Είναι από τις φορές που δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσο άδειο μπορεί να είναι κάτι γεμάτο…
[Cite du Silence paint by Moshe Malka]
10 Δεκεμβρίου, 2007 στο 2:39 μμ
Απλά μην παίρνεις μέρος στη σύγκρουση… ως θεατής-παρατηρητής ίσως κερδίσεις περισσότερα…
αυτό που σε γεμίζει περισσότερο, είναι το λιγότερο άδειο!
Καλή σου εβδομάδα…
10 Δεκεμβρίου, 2007 στο 2:53 μμ
Χμμμμμμμμμμμ
μια καλή ερωτηση…. Μπήκα στο πειρασμό να γραψω δυο σκεψεις.
Αυτη την εποχή στο χωριό μου πέφτουν τα καστανα από το περιβλημάτους στο δάσοςε με τις καστανιές.
Η κουκίδα ήταν γεμάτης= στις αρχε ς του Φθινοπώρου.
Τωρα “αδεισε”. τα καστανα ώριμα πέφτουν στη γή.
Τωρα το δάσος είναι γεματο από καρπό.
Οι κουκίδες πια αδειάζουν…
Ετσι ειναι και με το δρόμο της ωριμότητας. καλα ειναι λοιπόν κανεις να φιλοσοφήσει για τα νεα σταδια.
Καλή όραση λοιπόν του αδειανού.
10 Δεκεμβρίου, 2007 στο 8:26 μμ
Υπάρχουν άδεια κενά, υπάρχουν σιωπές και παραιτήσεις, που βαφτίστηκαν έτσι από αμηχανία. Πως αλλιώς να ονομάσεις κάτι που έχει από καιρό ξεπεράσει την έννοια του όγκου, του χρόνου και της κλίμακας;
10 Δεκεμβρίου, 2007 στο 10:29 μμ
Το χρησιμο,ερχεται απο το μη ον(αν θες,πες το αδειο)
18 Δεκεμβρίου, 2007 στο 9:17 πμ
@αντωνιος
σωστο οταν ειναι εφικτο…
οταν ομως δεν;
@μανιταρι του βουνου
ευχαριστω…
@συλλεκτης ανασας
απο καιρο…
ναι, αυτο δεν ονομαζεται…
@καβειρος
τι σημασια εχει εγω πως το λεω, ομως;