Όνομα κομματιασμένο…
Εκρηκτικό το μείγμα. Χαρτί και μαρκαδόρος. Μυρίζει έντονα και δεν αντέχεται. Εύφλεκτα υλικά. Έκλεισα τις χαραμάδες να μην μπαίνει οξυγόνο. Να προστατέψω την ενδεχόμενη έκρηξη. Την επικείμενη ανάφλεξη. Δεν το κατάφερα. Να σώσω. Να σωθώ. Βλέπεις είχε μείνει η ανάσα μου. Η έκρηξη έγινε. Κομματάκια χαρτί παντού. Μέσα. Έξω. Γύρω. Και τι ειρωνεία… έτσι κομματιάστηκε και το όνομα μου που γραμμένο πάνω του, ήταν…
[Freesia Blossom in Glass paint by Danhui Nai]
28 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:10 πμ
καλη σου μερα. ορισμενες φορες δεν μπορουμε να αντιστρεψουμε τη ροη της ζωης.. γινονται καποια πραγματα κοματια σε μια μονο στιγμη .
χαιρομαι να διαβαζω τα ποστ σου γιατι ..με βαζουν παντα τοσο πολυ σε σκεψεις..
28 Νοεμβρίου, 2007 στο 10:56 πμ
Ότι σκίστηκε και έγινε κομμάτια ήταν γραμμένο εκεί για να ξέρουν οι άλλοι τίνος είναι…
Ακόμα κι αν δεν γράφτηκε τίποτα πάνω τους, τα πράγματα αυτά ξέρουν ότι σου ανήκουν… είναι δικά σου… μαζί και οι αναμνήσεις τους.
29 Νοεμβρίου, 2007 στο 1:39 πμ
τι και αν κομματιάστηκε; ΥΠΑΡΧΕΙ!
3 Δεκεμβρίου, 2007 στο 6:00 μμ
Όλα υπαρχουν από σένα. Κι αν κομματιάστηκε το όνομά σου η ψυχή σου είναι εδώ ακέραια κοντά μας.
6 Δεκεμβρίου, 2007 στο 10:03 πμ
@σε ολους
δεν ξερω τι μπορει να ειπωθει ως απαντηση…
καλυτερα ισως ειναι να μην…
ευχαριστω που περασατε…