Αναρωτήθηκα πολλές φορές. Απάντηση όμως δεν έδωσα. Σιώπησα από σεβασμό. Από σεβασμό στις λέξεις. Κάποτε ήθελα να δώσω στον ήχο μου λέξεις, ώστε να φανεί ο λυγμός του. Το κλάμα του. Να μην μπορεί να τον μειώσει κανείς. Δεν τα κατάφερα. Δεν έχει σημασία όμως πια. Έτσι κι αλλιώς πέταξα τα ‘κλειδιά’ του μακριά. Να μην τα βρώ. Να μην τον ξεκλειδώσει ποτέ κανείς. Και όλα αυτά σιωπηλή. Από σεβασμό στις λέξεις…
[Winged Figure paint by Abbott Handerson Thayer]
Καλημερούδια!
Ο λυγμός δεν έχει λέξεις…καλύτερα…
Ο λυγμός είναι κλειδωμένος με τα κλειδιά μακριά… ΆΨΟΓΑ!
ΥΓ: εδώ είμαι κούκλα- σιγά μην γλύτωνες- απλά δεν αφήνω σχόλια… ξέρω, είμαι κακό κορίτσι…
Πολλά Φιλάκια
Λέξεις που ακούστηκαν και έμεινε η ηχώ τους, κάποιος συνεχίζει να τις ακούει.
Λέξεις που δεν ακούστηκαν, που μοιάζουν πεθαμένες, θα βρεθούν άλλα χείλη να τις πουν!
Ο Μπόρχες έλεγε ότι “αυτά που λέγονται ή θα λεχθούν στο μέλλον έχουν ήδη ειπωθεί στο παρελθόν από κάποιον άλλον “.
Ζούμε στη συνέχεια των λέξεων που έχουν ήδη ειπωθεί…
Κι ο Θάνατός τους; Ένας φαύλος κύκλος…
Καλή σου μέρα μικρή!
Εξαλου οι καλυτερες λεξεις ειναι αυτες που δεν θα ειπωθουν ποτε…
Οι λεξεις, δε πεθαινουν… Δυστυχως, τα νοηματα αλλαζουν…
Γίνεται σύννεφο…
Ακολουθεί μάλλον αυτούς που την είπαν
Καλό σου βράδυ
@σε ολους
σεβαστηκα ο,τι λεξη κι αν ξεστομισα…
τωρα το τι τις καναν οι αλλοι, αυτο δεν το ξερω…
πως νιωσαν οι ιδιες οι λεξεις και αυτο δεν το ξερω…
ευχαριστω…
υπέροχο! όπως πάντα! δεν το είχα σκεφτεί ποτέ~
ευχαριστώ και για την υπογραφή!
καλό βραδάκι να έχεις!